dinsdag 25 november 2014

Gelezen : Prioriteiten van Stephen Covey



Dit boek heeft een behoorlijke invloed op mijn leven en hieronder schrijf ik mijn indrukken. Een goede samenvatting vind je alvast hier

Bewandel de weg die naar je doel leidt
Uitgangspunt is dat het niet uitmaakt hoe efficiënt je bent, maar wel of je met wat je in je leven (ruimer dan werk) doet, de koers bewandelt die je in je leven wil bewandelen. Hij legt dan ook steevast de nadruk om je tijd te besteden aan wat belangrijk is en niet aan wat urgent (on-)belangrijk is. Veel mensen zijn verslaafd aan urgentie of zien hun job als een geheel van 'brandjes blussen' (urgentie) maar belangrijker is natuurlijk zo te werken/leven dat die brandjes worden vermeden. Dat doe je o.a. door pro-actief aan belangrijke dingen te werken. (= belangrijk / niet-dringend )

Veel mensen zijn wellicht vertrouwd met zijn matrix : 





Je bent één, niet moeder, collega, zus, ...
Wat ik zelf knap vind in het boek is dat Covey geen onderscheid maakt tussen privé en werk. Wij zijn één en hebben één leven. Hij stelt het heel scherp dat wat je ook realiseert dit niets voorstelt als je je gezin (of in ruimere zin je geliefden) daarvoor in de steek laat. Daartoe is hij een pleitbezorger van 'stilstaan' en, hij formuleert het misschien met ouderwetse woorden, 'naar je geweten te luisteren'. 

Je bent nooit alleen - het is dus een illusie dat je het alleen kunt
Wat ik ook sterk onthouden heb uit zijn boek is de relatie van wederzijdse afhankelijkheid. In alles zijn wij afhankelijk van anderen, wie handelt en daarbij aan die anderen voorbij gaat, verliest. Deze wederzijdse afhankelijkheid is geen kwestie van transactie (ik geef, jij geeft) maar van synergie. Wij zoeken naar iets wat ons samen een hoger en meer bevredigend resultaat geeft. Mijn ervaring is dat dit op lange termijn ook het meest duurzame is. Luister naar je collega, partner, en zoek de win-win situatie (die niet gelijk is aan het compromis, het overstijgt dit juist !).
In dit denken gaat het dus nooit over winnaar - verliezer. (Want zelfs al ben jij de winnaar, uiteindelijk verlies je toch). 


Verlaat de schaarstementaliteit (ik kan alleen winnen als de andere verliest)
Covey pleit ook sterk voor een handelen vanuit overvloed versus handelen uit schaarstedenken. Dit laatste is competitief. Handelen vanuit overvloed is de andere alles gunnen. Trots (of zoals wij zouden zeggen pretentie) is de essentie van de schaarstementaliteit, de gedachte dat je bij wijze van spreken groter, sterker, .... wordt als de andere kleiner wordt, zwakker, etc. wordt. Het schaarstedenken is het denken in winnen - verliezen. 

Werk aan een betere leefwereld, voor iedereen
Je zou het van een boek dat ergens in de rekken van management en productiviteit staat niet denken, maar dit boek is een diep ethisch boek. Het gaat over trouw zijn aan je principes en de andere niet in de weg staan maar in tegendeel werken aan zijn empowerment. Het gaat over het werken voor 'de goede zaak' en dat is zowel je werk als je gezin, als je club, vrienden en waar je ook leeft. Dit zijn geen tegenstellingen en het ene mag niet ten koste gaan van het andere. Wie je bent, ben je overal. Het gaat niet op om andere ethische normen te hebben op het werk dan wel thuis. 

Het boek geeft dus te denken, zeer zeker. Het zou alvast voor iedereen die leiding geeft (groot of klein) verplichte lectuur moeten zijn ! Het is te koop via Bol, waar nog reviews te lezen zijn. 

zondag 23 november 2014

De week in 4 beelden

Dorpstradities




Ze, de dochter dus, had ons al maanden op voorhand verwittigd : op Christus Koning zou ze haar 'koord' krijgen, wat zoveel betekent als in de kerk als nieuwe leidster van de Chiro worden ingehuldigd. Ik stond te kijken van zoveel traditie : de kerk vol, een plechtige eed aan de waarden van de Chiro en nadien een stoet door het dorp.

Het lijf 


Omwille van de winter en de korte dagen loop ik meestal hetzelfde toertje. Maar in het weekend mogen daar al eens wat MTB-kilometers bij. Geen idee hoeveel MTB-routes door mijn dorp lopen, maar het zijn er veel. Dik geamuseerd ! 

Winter



Echt veel voelen van de (komende) winter doe ik niet, maar deze week stond ik voor het eerst op en zag hoe alles onder een laagje rijm lag, inclusief de vooruit van de auto. Ik zou het hoofdstuk winter, en vooral dan de korte dagen, zo willen overslaan. Of overwinteren in het zuiden bijvoorbeeld. 

Het werk 




Het begeleiden van stagiares staat deze weken op mijn werkschema. Chapeau af voor wie nog in het onderwijs wil gaan. Het vraagt moed ! Alvast een applausje voor deze stagiaire : met volle goesting en overtuiging ging dat. Toch kijk ik naar haar met een bezorgd hart. Zoveel uitstroom bij beginnende leraren. Zal ze het volhouden ? Ik wens ze alvast alle succes ! 




woensdag 19 november 2014

Zwaar maar niet onmogelijk - niet op het tandvlees


Bron : stepfamilyrx.com

Dat jonge ouders op hun tandvlees zitten, dat las ik vandaag in het veel gedeelde artikel van Ilse Ceulemans. Ze is niet de eerste die het schrijft of zegt.

Ik las het artikel en dacht er verder niet meer over na. Voor mij lag een stapel te lezen schoolwerk : over hoe leerlingen (middelbaar onderwijs) kijken naar hun huidig gezin en naar hun eigen toekomst. Boeiende en hartverwarmende lectuur, want de liefde voor hun ouders zat tussen ieder blad. Puber of niet, ze voelen zich wel degelijk verbonden met hun ouders, broers en zussen 'al kunnen die irritant zijn, maar dat zijn broers altijd'. 

Wat ze graag anders zagen ? Dat ma, pa meer tijd had, minder werkte. Het stond zo ongeveer op alle bladzijden, net zoals ongeveer op alle bladzijden stond dat er flink gereisd werd. Ik geef les aan wat men noemt kinderen uit bevoorrechte milieu's. De meeste ouders zijn zeer hoog opgeleid en niet zelden verbonden aan de universiteit. Ze hebben carrière gemaakt, maar dat vind ik een vies woord. Je zou evengoed kunnen zeggen dat ze hun passie hebben gevolgd.

Rijke kinderen die hun ouders graag wat meer zagen. Ouders die hun passie hebben gevolgd en hun ding vinden in hun job. Ik begrijp Ilse Ceulemans als ze schrijft dat wie kiest verliest, al geloof ik dat niet voor deze beroepsgroep.

Waarom kunnen beide niet samen gaan ? Waarom wordt deeltijds werken niet gepromoot, ook als vorm van arbeidsverdeling ? Winst/winst : méér tijd om zelf in te vullen, méér werkgelegenheid. En ja, ook minder loon, maar met de lonen waarover het hier gaat bij mijn leerlingen, zullen ze heus geen boterham minder eten, en dat geldt voor een hele groep van de werkende bevolking.
Een hele groep, ja, maar niet allen. Veel mensen hebben de keuze niet, juist omwille van die boterham. Daar is minder werken geen optie. Als het voor de groep die wél de keuze heeft, al problematisch is, wat moet dat dan zijn voor wie geen keuze heeft ?

Of zoals ik het een collega uit een andere school hoorde zeggen over een leerling met problematisch gedrag : zijn moeder werkt van 's morgens tot 's avonds en staat er alleen voor. Ze komt tegen 19 uur thuis. Nee, dan heeft ze de energie niet meer om het schoolwerk van haar zoon te volgen laat staan dat ze weet waar hij tussen 15.30 en 19 uur was. Als hij al thuis is. Kan je het zo'n moeder kwalijk nemen ? Laat ons eerlijk zijn, deze moeder zit al door haar tandvlees.

Maar goed, terug naar het artikel. Ilse Ceulemans stelt, dat na de "zware fase", de vliegfase komt. Gesteld zijnde dat iedereen een job heeft waarin "vliegen" (zich verder profesionaliseren en carrière maken) mogelijk is - wat niet voor iedereen mogelijk is- dan wordt dat vliegen bij veel mensen toch getemperd door de nieuwe zorgvraag : de zorg voor de ouders.

Een simpele rekensom maakt dit duidelijk : veertigers hebben meestal kinderen die ondertussen tieners zijn. De grootste zorg is voorbij. Deze tieners hebben dan nog wel aandacht en tijd nodig, maar minder dan de kleintjes. Veertigers hebben ook meestal ouders die ... zeventigers zijn, of iets meer of minder, naargelang de leeftijd waarop ze zelf kinderen kregen. Wij zijn momenteel aan onze 3de dementerende en dus zorgbehoevende ouder toe. Het is met liefde én verdriet dat we het doen. Verdriet omdat we zien hoe iemand die we liefhebben stap voor stap wegglijdt. Wij gaan beide werken en doen ons best voor onze kinderen en onze (schoon-)ouders. En ja, dat is bij tijden zwaar.

Maar niet onmogelijk. Niet problematisch.

Daarom  kom ik niet tot de conclusie van Ceulemans. Ten eerste geloof ik niet dat wat zwaar en belastend is per definitie negatief is of reden tot paniek. Er zit trouwens iets eigenaardigs in de hele polemiek rond 'werk en kinderen'. Voor veel ouders is de investering in hun kinderen (tijd en moeite) niet teveel. Ik las het zoveel vandaag : hoe pa en ma kinderen van her naar der voeren en daar veel tijd en energie in steken.

Hard werken (in betaalde en onbetaalde zin) kan voldoening geven. Het kan zwaar zijn om voor je kinderen of ouders te zorgen, maar het wordt gedragen door graag zien.

Ten tweede zijn er voor veel mensen - en zeker de groep waartoe zij (en ik) behoren, wel degelijk keuzes.
De enige keuze die er niet is, is alles. Je kan niet én lange werkdagen maken én tegelijkertijd bij je kinderen zijn. Wij hebben de buitenschoolse activiteiten van onze kinderen beperkt (zijn we slechte ouders ?), we hebben het fietsen en zelfstandig-zijn gepromoot. Soms hebben we dingen gemist door onze kinderen. Soms was het ook omgekeerd : lang niet alles wat ze wilden hebben ze ook gekregen. Ik denk niet dat ze er ook maar een beetje ongelukkiger door zijn geworden. Ik denk dat ze in tegendeel goed weten dat niet alles mogelijk is en dat je in alle verhalen altijd rekening moet houden met wat de gevolgen zijn voor anderen.

Ooit komt er een tijd dat onze kinderen de vleugels uitslaan en zelfstandig zijn. Ooit zullen onze ouders er niet meer zijn. Wellicht breekt dan de tijd aan voor de kleinkinderen, om zo de kinderen weer te helpen. Nee, niet absoluut, geen totale zorg. Maar wel zorg. Met liefde.

zondag 16 november 2014

De week in 4 beelden

Het werk 





Je hoort me hier niet klagen over dat jonge volkje op de schoolbanken. Ik vind ze nog altijd fantastisch, kleurrijk, stil en luidruchtig, maar meestal zinderend van leven en 'ambiance'. (Wie zich afvraagt wat die buizen daar doen, da's dus een kelder). 

Het lijf






Het is herfst en ik weet het ! Zalig weer om te lopen, alleen weet je nooit wat je aan moet : lange broek, korte broek, regenjas of niet. Ik heb wel iets met al die bladeren en kleuren. Tot ik natuurlijk uitglijd in al die bladerenpap. 

Het hoofd




Ik ben heel erg onder de indruk van het werk van Piketty. Hij toont aan dat de inkomenskloof sedert de jaren 80 weer groeit en dat dat deels is door de toename van steeds grotere kapitalen in handen van een keine groep. Verdient niet alleen een apart blogje, maar ook  dat 'de grote Piketty' (700 bladzijden) zelf gelezen wordt. 

Cultuur



Met welgeteld zes (!) man zaten we in de bioscoop voor de film Interstellar. Met een IMDb-score van 9/10 zou een mens toch denken dat er veel volk zou zijn. We waren trouwens hopeloos te vroeg, in het gedacht zijnde dat iederéén die film zou willen zien. Nee dus ! De afwezigen hadden ongelijk, want de film is best origineel. De (voedsel-)bronnen op aarde zijn uitgeput en men moet op zoek naar een nieuwe planeet voor de mensheid. De rest gaat ge zelf maar zien ! 




donderdag 13 november 2014

Stoppen met Facebook



Ik ben al een tijdje bezig met het schrappen van  Facebook uit mijn dagelijkse leven.

Het is begonnen met de registratie van mijn tijd op Facebook. Ik was weer eens bezig met timemanagement - het kan altijd beter ! - en kon geen antwoord geven op de vraag hoeveel tijd ik per dag bezig was met Facebook. Tien minuten ? Twintig ? Dertig ?

Ik vond dertig minuten per dag het absolute maximum en installeerde "Stay Focused", Met deze app beheer je je tijd op gekozen websites. Tot mijn grote verbazing gebeurde het zelden en enkel in het weekend dat ik langer dan 30 minuten op een dag op Facebook zat. Dus waarom niet de 'klok' (die pas ingaat vanaf de volgende dag) wat terugzetten ? Zodoende ging er steeds meer tijd af, tot die nu op 10 minuten staat.

Voordeel : tijdwinst 

Verder merkte ik dat ik onrustig werd van Facebook en misschien wel om de verkeerde redenen. Stond er een krantenartikel, dan las ik de reacties en keek soms niet begrijpend naar wat mensen schreven. Vrije meningsuiting oké, maar bij tijden leek het alsof ik in een kleine burgeroorlog terecht gekomen was. Mensen die elkaar totaal niet kennen gooien maar wat met stenen naar elkaar en alles werd zo sterk in een paar lijnen gecomprimeerd dat het onmogelijk genuanceerd kon zijn. Ik werd er niet bepaald vrolijk van.

Voordeel : minder onrust

Maar hoe zit dat dan met de vrienden ? Laat ik eerlijk zijn, ik heb echt niet dat grote getal vrienden dat op mijn account staat. Facebook heeft in die zin het begrip vrienden gedevalueerd. Anderzijds heb ik toch een paar mensen leren kennen die ik best interessant vind. Alleen ... en nu komt het ... leerde ik heel wat van die mensen kennen via hun blog en kwam nadien met hen in contact via Facebook.

Moraal van het verhaal : ik lees liever blogs dan wel de gejaagde statusmeldingen op Facebook. Blogs zijn persoonlijker en stukken creatiever. Je kan verwijlen bij een goed geschreven stuk en het blijft meer hangen.

Helemaal weg van Facebook ? Dat is voorlopig nog een brug te ver. Misschien moet ik fase 2  van mijn afkick beginnen : dag om dag Facebook checken en later misschien enkel in het weekend.

Is het The Fear of Missing Out die de angst voedt om toch maar niet te stoppen ? Misschien wel.
Ofwel moesten al die mensen maar eens beginnen met een blog. Probleem meteen opgelost.

Met de dood kan je niets





We kennen de weg vanbuiten. Palliatieve Zorgen A.Z. St. Pieter. Lift naar omhoog, links en dan weer links naar je kamer. Voor je vertrek dachten we dat die afdeling mooi zou zijn. Gezellig. Warm. Dat ze daar alles zouden doen om je een mooie kamer te geven, maar er was niets aan. Het is er niet mooi en ik blijf het hen - van het ziekenhuis ! - kwalijk nemen. Je laatste weken zeg, dan mag dat toch al een mooie kamer zijn. Dan mag er toch al een fris likje verf  zijn. Dan mag er toch al eens een plantje zijn of wat kleur. Dan mag het toch al wat persoonlijk zijn in de zin van "geen 12 in een dozijn". 

Wij zeiden er niets van, bij ons eerste bezoek daar. We zagen alleen dat je heel moe was, en de dagen erna nog vermoeider. De inrichting van zo'n kamer was niet iets waar je je zorgen over maakte. 

De gesprekken werden korter. Soms over heel triviale dingen, dan weer over hoe je begrafenis in elkaar zou zitten. Dat waren we ondertussen gewoon. Dat daarover gebabbeld kon worden. Of we die tekst schoon vonden en zo. En dat alles zo'n beetje in orde was. In plaats van bij jou ouders kwamen we nu naar St. Pieter. - de ironie ontgaat me niet. 

Dus gingen we je opnieuw bezoeken en opnieuw. Brusselsestraat, op naar Palliatieve. We werden er bijgot tegengehouden, door een verpleegster - van verpleegsters daar geen kwaad woord - of we familie waren. Wat krijgen we nu, dachten we, we zijn hier toch zo vaak ? En laat ons toch gewoon door. We kennen het hier. 

Nee, we zijn geen familie, maar wat maakt het uit, controleer maar bij de familie, ze kennen ons wel al jaren lang. Al meer dan 20 jaar. 

"Hij is overleden", zei ze. En het leek alsof er in mijn hoofd iets blokkeerde. Ik kon niet eens zeggen, "hoezo ?" of "eu ?". Misschien moest ik maar even gaan zitten, zei het echtgenootje. 
Maar ik wou iets doén. De Kaat-aanpak. Je moet bij uw problemen niet gaan zitten, je moet iets doén. 

En toen besefte dat ik niets kon doen. Helemaal niets. En dat ik eigenlijk blij moest zijn, want dat jij naar dit moment had uitgezien. "Ik heb zo'n schoon leven gehad", schreef je me, en dat je daar dankbaar voor was. 

Maar zo rustig als jij was, ben ik niet. Tenslotte was je maar een beetje ouder dan ik. Verwaarloosbaar. Toch geen mens om te sterven. En hoe zit dat met die Universitaire Ziekenhuizen, Gasthuisberg, die staan toch wel voor iets ? 

Met de dood kan je niet veel doen. Of wel, zoals jij zei, "Ik ben er klaar voor". 
Man, wat ben jij moedig.


woensdag 12 november 2014

Ontspannen zonder moeite (en calorieën af !)

Een van de dingen die me helemaal kunnen ontspannen is een flinke wandeling. Nu heb het geluk dat ik in een prachtige streek woon, maar na verloop van tijd ken ik het natuurlijk ook wel een beetje.

Alternatief :  de site van Marching ! Bijna elke dag worden er wandelingen georganiseerd over het hele land. Je kan er zomaar aan deelnemen (geen lidmaatschap vereist) en je kiest zelf je afstand. De afstanden variëren meestal tussen de 4 km ( met heel wat afstanden er tussenin) en de 30 - 40 km.

Vertrekken doe je ook al wanneer je wil, meestal is dat tussen 8:00 en 15:00. Inschrijven kost bijna altijd één euro. Voor dat bedrag ben je verzekerd, maar je steunt er vooral "De club" mee.

Inschrijven aan de 'inschrijfstand'
Voor de rest hoe je niet veel te doen : gewoon de pijltjes te volgen (op de juiste afstand dan).



Men kiest meestal voor zoveel mogelijk onverharde wegen. Goede schoenen die tegen een portie modder kunnen zijn dan wel handig. Heb je een buggy mee : geen probleem, zoek de wandeling met het pictogram 'buggy' en je vermijdt jezelf vast te rijden.

Tussendoor zijn er de beruchte 'stops' : parochiezaaltjes waar men je tegen een licht prijsje  een drankje en hapje (broodjes) aanbiedt.


Maar de grootste troef is natuurlijk de wandeling zelf. 






Na al dat stappen mag er best een beloning zijn ! 





zondag 2 november 2014

Vakantie volgens m/v

Zalig, zo’n midweek vakantie ! Hip hip hoera ! Samen met het lief ! Veel sporten (maar dan zonder het lief).
Vakantie volgens mij (v) : sporten, bewegen, ontdekken, lopen, fietsen, buiten en nog eens buiten, weer of geen weer ! Fietstochten maken !

En dit is vakantie volgens het lief (m).


“Schaken is een sport”, knipoogt hij dan.
Jaja, zie die pionnen bewegen !

vrijdag 31 oktober 2014

Slecht, slecht, slecht !





OK, 1 ster is nog teveel, maar anders dacht u misschien dat ik vergeten was het boek raten. Dit was ronduit een slecht boek. Les voor mezelf : er zijn wel meer auteurs met de naam Child en deze Child heeft niets te maken met Lee Child ! Ik heb mij dus laten misleiden. Het genre is immers hetzelfde.
Dit boek is een doorslagje van een slechte B-film, het mag een wonder heten dat iemand dat ooit heeft laten vertalen. Aanvankelijk dacht ik nog dat het bij wijze van grap was, maar nee, het hele boek gaat zo door. Het genre is het aan zichzelf verplicht dat er een moord gebeurt en dat is hier niet anders. Alleen gebeurt dit hier in Afrika (aannemelijk), door een getemde en afgerichte leeuw die daar rondloopt (voel je het B-genre komen ?), wiens manen ook nog eens geverfd zijn. Verder wordt het verhaal alleen maar spectaculairder doordat er ook een vrouw ten tonele wordt gevoerd waarvan men denkt dat ze gek is omdat ze om onduidelijke redenen (die nooit worden verklaard) haar baby overboord heeft gegooid. De vrouw geboren te zijn in de 19de eeuw. Eu, bent u nog mee ? Ik hoopte dat alle stukjes nog ergens bijeen zouden komen, maar nee hoor, zelfs dàt hoeft niet.

Moraal van het verhaal : lees het boek niet. Zelfs niet als u van B-movies houdt. Want ik vrees dat het zelfs in dit genre nog ondermaats is.

donderdag 30 oktober 2014

Fury

Traditioneel gaan we in Den Haag naar de bioscoop en al even traditioneel kiezen we een Imax-film. Dit jaar was het Fury, een oorlogsdrama met Brad Pitt in de hoofdrol.


Ik heb het niet zo op oorlogsfilms en zeker al niet op Amerikaanse. Maar deze film is toch anders omdat hij zo realistisch is : het gaat om de bemanning van 1 tank. De film situeert zich op het einde van WO II, wanneer de Duitsers al verdreven zijn uit bezet gebied. De tegenstand in Duitsland zelf is echter nog groot.


Het is geen lofzang op de Amerikaanse soldaat, hij wordt geportreteerd als een man van vlees en bloed, die een job te doen heeft ('the best job I ever had', zij het ironisch) en voor wie de taak simpel is : het zijn zij of de Duitsers. You kill them or they kill you.  In deze film is niets geromantiseerd. Geen grote overwinningen of veldslagen, momenten van grote vriendschap maar ook momenten dat ze elkaar behoorlijk op de huid zitten. 

Brad Pitt verdient hier toch een behoorlijke pluim. Hier en daar wordt hij al als oscarnominé genoemd voor deze rol en dat is mijn inziens toch wel verdiend. Hij is duidelijk meer dan een knappe man die charmeren kan. 


"Ideals are peaceful,
history is violent"



dinsdag 28 oktober 2014

Toch even bang geweest

Gisteren was het weer mild en daarom dacht ik nog snel tot het strand te rijden (fiets) om er de zonsondergang te gaan zien. Altijd rustgevend is dat. Ik liep het strand op en keek richting zonsondergang. Ik was er zo goed als alleen, al liepen er verder nog wel mensen langs de vloedlijn. Het was nog niet echt donker, maar lang zou dat niet duren.

In stilte keek ik en zag hoe de zon langzaam in het water zakte. Tot ik een groep mensen om mij heen gewaar werd. Ze stonden achter mij en een paar gingen ook naast mij staan. Het waren bikers. Allemaal gekleed in zwartleren jassen en de meeste kaalgeschoren. Ze leken zo weggelopen uit een groep Hells Angels. Links van mij, rechts van mij. Ze spraken één of ander Scandinavische taal.

Ik geef toe, ik durfde niet roeren. Ik durfde ze niet aankijken. Ik zag het bier in hun hand. Wat zijn de omgangsvormen in deze groep ? Meteen dacht ik : och Kaat, stel je niet aan, kijk gewoon naar die ondergaande zon, tenslotte doen zij hetzelfde. Ik bleef strak kijken en merkte hoe hier en daar een van die stoere mannen z'n mobieltje nam en een foto nam. Uiteindelijk zakte te zon helemaal weg in de zee en eentje van hen hief het glas (hier : flesje) en riep zoiets wat 'proost' moet hebben betekend. De rest stak z'n flesje omhoog en beaamde. 'proost' op de zon !

Ik keerde me om en begroette ze. "Op de zon" zei ik, in het Nederlands, en liep weer richting stadscentrum. Al bij al vond ik het plezant en best grappig, al heb ik toch even geslikt. Nu heb ik spijt dat ik geen foto genomen heb. Van de ondergaande zon natuurlijk.



maandag 27 oktober 2014

De durf en het wonder

Een paar weken geleden kregen wij een mailtje. Of we geen zin hadden om naar het buitenverblijf van vrienden te komen. Een heel weekend in de natuur, in een zalig huis. Super !
Er zouden nog mensen zijn, die we niet kenden. Och ja, waarom niet ?

Maar toen we in de auto richting Ardennen reden dachten we : da's wel gedurfd, mensen die elkaar niet kennen bijeen zetten voor een weekend. Wie weet zijn we niet compatibel. Of gaat het van 's morgens tot 's avonds over de nieuwe regering, alle pro's en contra's, met alle hevigheid van dien.

Dus toen we 's avonds arriveerden stelden we ons netjes voor en hoopten op het beste. Aanvankelijk was het aftasten, maar lang duurde dat niet of er werden hele verhalen uitgewisseld en het zat onmiddellijk goed. Echt goed ! Hector bleek trouwens de ideale ijsbreker.



's Morgens arriveerde er nog een koppel. 4 mannen, 4 vrouwen, 2 honden, 5 koppels waren het. We gingen op tocht op zoek naar het werk van een beverfamilie in de buurt en werden verrast door de gigantische dam die ze hadden gemaakt. We kregen, zomaar uitleg één van de biologen ter plaatse. Hij wees ons op zaken die ik nog nooit echt gezien had : vraatsporen van insecten in een boom, en hoe die groter werden naarmate de larve groter werd. Een wereld ging open. Of ook : hoe de bevers hele bomen vellen. Hier, in de Ardennen !







Het was een super gezelschap, dat bovendien ook nog eens schitterend kon koken. De vrouwen nestelden zich in de zetel, de mannen stonden rond het aanrecht. Het leek wel een gastronomisch weekend : Ardens everzwijn, appels in de oven.






Je moet maar durven : mensen bij elkaar zetten en zien wat dat geeft. Warmte gaf het, bovenal warmte, en zalige herinneringen.



Dankjewel !


vrijdag 24 oktober 2014

Zijn die ouders dan schizofreen ?

Deze week was er het eerste "rapport"-oudercontact van het schooljaar. Veel nieuwe gezichten, het was nog een beetje aftasten wie wie was, zowel langs de kant van de ouders als van de kant van de leraren.

Ik vind zo'n oudercontacten, voor zover het geen marathon is van 3 uur na een lesdag, best interessant. Men zal het niet gauw denken, maar door de ouders leer je de leerling kennen. Dan vallen sommige stukjes van de puzzel in elkaar. Omgekeerd geldt ook, ouders "zien" hun kind door de bril van een leraar, en vooral als een kind dat functioneert met nog zo'n dikke 20 leeftijdsgenoten, dag in, dag uit, in ons geval van 8.15 tot 16.10 u.

Ik vind zo'n oudercontacten niet alleen verhelderend maar ook verwarmend. Ja, ik krijg waardering. Samen met mijn collega's zoeken wij de beste weg voor een kind en tegenwoordig zijn dat heel wat zorgkinderen, kinderen met allerlei "labels" als autisme, ADHD, dyspraxie, dyscalculie, dyslexie, hypersensitiviteit en zo voort. En zelfs binnen die groepen zijn er grote verschillen. Ieder kind heeft nog eens zijn eigen karakter en eigen noden. Dat maakt het juist ook zo boeiend.

Afgaand op mijn evaring van meer dan een half leven in het onderwijs durf ik zeggen : dat gaat wel goed, ouders en school. Uitzonderingen daar gelaten. De waardering is er wel, voor zover natuurlijk ouders naar het oudercontact komen of via digitale weg contact opnemen met de school.

Dan denk ik : hé, het onderwijs mag er best zijn. Dit is echt wel zinvol ! We doen ons best en dat wordt gewaardeerd !



Maar andere dagen, wanneer er weerom bericht wordt over het onderwijs in de krant, dan lijkt de waardering voor 'het onderwijs', 'de leraars' ver weg. Dan zijn er bakken kritiek. Op sociale media is het soms leraarbashing. Over de vermeende weinige uren die we moeten werken, over de vele vakanties. Dan heeft iedereen plots een mening over het onderwijs en die is dikwijls alles behalve mals. Het onderwijs moet dit en het onderwijs moet dat, het onderwijs schiet hier tekort en daar.  Weinig goeds valt er te lezen.

Die ouders die wij zien op onze oudercontacten, zijn die dan een beetje schizofreen ? Zo van 'Jullie zijn wel goeie leraars, maar in het algemeen zijn leraars lui' Of denken die ouders dan 'Op jullie school zal het niveau wel oké zijn, maar we hebben onze twijfels bij andere scholen ?". 

Ik heb ooit eens het plan opgevat om alles bij te houden wat in de media gepubliceerd wordt over het onderwijs. Het is zelden, zeer zelden positief.

En toch zag ik deze week zeer tevreden ouders. Had ik fijne gesprekken, hebben we voor sommige leerlingen strategieën op maat bedacht waardoor het leer- en groeiproces beter wordt.
Dus dankjewel ouders. En ja, die media, ik weet niet wie er achter zit. Ook niet op al die zeer negatieve reacties op de sociale media. Mensen zonder kinderen ? Ik kan mij alvast niet voorstellen dat onze school uitzonderlijk zou zijn en dat alleen bij ons de ouders tevreden zouden zijn.



Maar het hakt er dus wel in hoor - als een hele beroepsgroep keer op keer negatief in het daglicht komt, waarvan ik mij dan nog afvraag, gebaseerd op wat ?

Dus nog eens : dankjewel aan de ouders die ik deze week zag. Ik vond jullie fantastisch. Eerlijk waar.

*De foto's zijn van onze school. Ik ben er best fier op !

zaterdag 18 oktober 2014

De leesclub (vol vrouwen)

Lang geleden, toen het zomervakantie was en de zon mild was, zat ik onder een boom en maakte lijstjes. Lijstjes over dingen die ik nog wou doen. Lijstjes over wat ik in mijn leven wou veranderen. Lijstjes met lijstjes die ik wou maken. Vakantie is bezinningstijd.

Hoe dan ook, op een van die lijstjes stond "Leesgroep zoeken" en na een paar mailtjes heen en weer was ik lid van een leesgroep, zij het dat die dan wel maar 2 keer per jaar samenkomt, waar ik trouwens best kan mee leven.

Gisteren was het zover, en goed dat het al van in juli in mijn agenda stond en ik mij officieel had aangemeld, of het was alweer van 'te druk', 'te weinig tijd'.

Het te lezen boek was "De Witte Veer" van John Boyne, ook al bekend van De jongen met de gestreepte pyama. Toen het boek mij 'opgegeven' werd, dacht ik 'lap, weer eentje die wil meevaren op de (soms commerciële) stroom van de Eerste Wereldoorlog. En ik had al het fantastische Post voor mevrouw Bromley gelezen (Brijs), zou Boyne nog iets beters kunnen ?




Ha, ik werd waarlijk verrast ! Het boek leest als een vaart, is goed geschreven en zit geweldig goed in elkaar. Het vertelt het verhaal van een jongen (Will) die zich aanmeldt te gaan vechten in Frankrijk. Het boek vertelt inderdaad over het leven in de loopgraven en de zinloosheid van de oorlog, maar eigenlijk gaat het boek over de relaties tussen die jonge mannen in de loopgraven. De hele werkelijkheid om hen heen, die hele oorlog, definieert ook hun omgaan met elkaar. Het boek gaat over vriendschap en verraad, over moed en lafheid.

De eerste vraag die ons werd gesteld - behalve een algemene indruk over het boek - was : wie was laf ? Wie was moedig ? En dat leidde tussen ons vrouwen, al meteen tot lange gesprekken. De lijn tussen moed en lafheid is dikwijls zeer dun.

Vrouwen, las u, jaja, ik zat daar te midden mij onbekende vrouwen en het werd weer eens bewezen : vrouwen hebben niet veel nodig om onmiddellijk tot serieuze gesprekken te komen ! Via het boek leerde ik ze kennen. Over hun eigen verleden, over hun (groot-)vaders in de oorlog, over hun denken over de actuele oorlogen. Maar ook over hun liefde voor het boek. Voor lezen.

15 vrouwen (ik heb ze niet geteld) betekent ook 15 paar verschillende ogen die een boek zien. Ongelooflijk wat sommige mensen gelezen en gezien hebben en waar ik zo over heen gelezen heb. Ja, je zou een boek meermaals moeten lezen, maar wie doet dat ? En dan 'de favoriete zinnen', hoe ze daar, gesproken, schitterden als kleine diamantjes tussen al die andere regels door. Puur genieten was dat.

En die vrouwen ja, die kunnen er wat van !

---
"Mijn" leesclub bleek een onderdeel te zijn van Femma

woensdag 15 oktober 2014

Is dit alles ?



Ik heb de lichte neiging tot werkverslaving. Ik zie en denk. Ik zie en bedenk : dit en dat kan nog beter en dit en dat zouden 'we' nog moeten doen. Dat leidt wel eens tot veel drukte in mijn hoofd, teveel.

Ik werk graag. Heel graag zelfs. Ik vind het geweldig dat er dingen in beweging komen, dat de trein loopt, dat iedereen mee is, hup naar het doel, op kruissnelheid en laten we meteen als doelstelling hebben om die kruissnelheid langzaam maar zeker op te drijven. We zijn toch niet voor traag ?

Tussendoor probeer ik technieken van timemanagement (liefst 4de generatie) te gebruiken en mijn werk zo goed mogelijk te organiseren. En ja, er gaat heel wat door mijn handen en door mijn hoofd. Ik passeer vele stations en de trein rijdt hard. Nu en dan kijk ik zelfs heel tevreden terug. Maar nog meer kijk ik terug en denk (het evaluatieprincipe in gedachten) : wat kon beter ?

Mijn avonden worden korter omdat mijn werken langer wordt. Mijn weekends worden korter. Want het werk dat 'lonkt', lonkt als een verleider soms,  'dat heb je weer goed gedaan', 'kijk eens wat een schoon rapport daar ligt' en 'Yes, de deadline weer schoon gehaald'. Een mens zou er wel eens verslaafd aan kunnen worden. 's Avonds zien dat de lijst die je afvinkt niet geheel 'weg' is maar toch behoorlijk gekrompen. Geheel af zou betekenen dat de verleiding weg is, de relatie af, zorg dus nooit dat je lijst af is, wat ga je anders doen ?

Soms kraakt mijn rug. De nachten die ik slecht slaap zijn groot in getal. Maar daartegenover staat dat ik nu ook al 's nachts kan denken en verwerken. Dat ik 's nachts wakker kan worden en denken 'hé, ZO moeten we dat doen'. Of ik pak mijn tablet en stuur toch nog een mailtje. Midden in de nacht. Het is soms een beetje creepy.

Sommige mensen waarschuwen me. Dat ik het alleen nog maar over mijn werk heb. Dat altijd gestresseerd ben. Dat ik altijd in termen van tijd denk. Dat ik zo weinig rustig ben. Heel energiek, maar met de dwingendheid van 'dat moet hier vooruit gaan, we gaan hier geen tijd verliezen'. Ik doe het met de glimlach. Zeer bewust trouwens, want met positieve energie krijg je (ook van anderen) meer gedaan dan met gezaag en een vermoeid gezicht. Zeg nooit (!) dat je moe bent ! Zeg nooit (!) dat je geen tijd hebt. Er is altijd tijd. Er kan altijd beknabbeld worden.

Ben ik samengevallen met mijn werk ? Kan ik er geen afstand meer van nemen ?

Heel soms overvalt mij de pijnlijke vraag naar de zinvolheid van dit alles. Dan lijk ik in een midlifecrisis terecht zijn gekomen met de vraag 'Is dit alles ?'. Werken en dan doodmoe zijn.

Ik zit op de trein en lijk geen weet te hebben van het landschap waarin ik vertoef. Een vriend van mij is levensbedreigend ziek. Zijn tijd is beperkt. Ik bezoek hem. Soms. Veel te weinig. Dat weet ik. Maar ik zit op die trein. Er zijn oude familieleden, die weinig bezoek krijgen, worstelen met dementie. Ik bezoek hen. Veel te weinig. Dat weet ik. Maar ik zit op de trein. Er zijn vrienden, er zijn kinderen, er zijn vrienden van me met verdriet. Ik moet hen bezoeken. Tijd voor hen maken. Ik weet het. Maar ik zit op de trein en die gaat hard.

Afstappen lijkt zo moeilijk en ik weet niet eens waarheen de trein mij leidt, zij het dat hij moet rijden, hard en efficient. Ik zit vast aan mijn werk.

zaterdag 11 oktober 2014

Hoe lang blijf je weduwe ?



Het gebeurde tijdens een gesprek met een niet zo bekend iemand. Ik zei : o, daar was ik toen met mijn man ! 
Hoezo ? zei die ander, "In 1998 was je toch nog helemaal niet getrouwd ?".

Oeps.
Die andere zag dat ik aarzelde, slikte en niet onmiddellijk iets te zeggen had.
- O, sorry, ik wist niet dat je gescheiden was. 
-  Nee, dat ben ik ook niet. Mijn eerste man is overleden. 

En lap, ik kom mezelf wel vervloeken dat ik die onnozele zin 'ooit met mijn man daar geweest' uitgesproken had. Dit gesprek ging over vervlogen tijden van De Vooruit, niet eens diepgaand.

Toen haalde ik in mijn herinneringen "het bandje" naar boven :  "11 maand getrouwd, onverwacht overlijden, onduidelijke doodsoorzaak en o, maar nu gaat alles prima ! "

Ik merk dat ik het bandje steeds korter maak en met de dreigende ondertoon "Durf mij niet om meer te vragen", alsof iemand dat ooit doet, want als het al gebeurt is het zo onverwacht dat die andere meestal het liefst snel over iets anders praat, of liever nog, zich uit de voeten maakt.

Mijn hele leefwereld is veranderd. Lag mijn zwaartepunt vroeger in West-Vlaanderen, het ligt nu in Vlaams-Brabant. Ik heb de meeste vrienden van toen geruild. Want zij trouwden en kregen kinderen en ik voelde me als een zwarte fee die ongeluk kon brengen. Bovendien wist ik mezelf geen houding te geven. Wat moet je als 24-jarige weduwe ?

Ik herinner me nog een weduwengroep waar ik uit pure wanhoop naartoe ging. De jongste was 48. Net dubbel zo oud en alle anderen waren een stuk ouder. Zij hadden een gezinsleven achter de rug, kinderen en kleinkinderen en al bedoelden ze het nog zo goed, ze zeiden met dat ik 'tenminste nog alle kansen had op een nieuw leven'.

Dit is wat ik deed : ik maakte een nieuw leven. Op nieuwe plaatsen, met een nieuw werk, kortom, waar niets mij zou herinneren aan dat oude leven.

Ja, ik kreeg dus dat nieuwe leven, natuurlijk !  Het zou sowieso nooit worden als voorheen. En uiteindelijk ben ik opnieuw getrouwd, wat mij een prima excuus gaf om het woord "weduwe" nooit meer te gebruiken. Burgelijke stand : Gehuwd ! Weggeveegd dat label van zieligheid en groot verdriet.

Soms zeggen mensen me, als ze me zien, dat het allemaal goedgekomen is. Ze zien mijn lieve echtgenoot - die geen enkele band heeft met mijn 'vorige leven' - en hoe er aan niets te zien is dat er ooit een ander leven geweest is.

Weinig mensen lijken het zich nog te herinneren. Ik heb dan ook nog met zeer weinig mensen uit die tijd contact. Het leven gaat verder en dat is goed.

Maar soms vraag ik het mij af : hoe lang blijf je weduwe ? en ik vrees, dat dat altijd zo zal zijn. Hoe groot mijn pogingen ook zijn om alles te vergeten. Hij is letterlijk begraven. Alleen wie overleeft weet dat het nooit over is. Maar niemand spreekt er nog over, het is een zwijgzaam clubje.


dinsdag 30 september 2014

't is weer voorbij die mooie zomer



We lijken - het is eind september - toch nog een mooie nazomer te krijgen en daar ben ik dankbaar voor. Toch neem ik afscheid van de zomer. Zo was er deze zomer "Kamping Kaat" in onze tuin. Ik had een tentje gezet, een prima matras in gelegd en nu maar slapen in de tent ! Verse lucht ! Wakker worden met de kippen en de haan ! Lezen tot een stuk in de nacht met zaklamp ! Maar ook : chillen. Weg van het huis en lekker met een boek in de tent, al dan niet met een dekentje.

Ik weet het, het klinkt eerder iets voor kinderen. Maar hé, ik vond het alvast geweldig en het lief ... het lief deed lekker mee.


Dat het een mooie nazomer was bewijzen de vele ballonvaarten over onze streek.


Dag zomer, welkom herfst ! 

woensdag 23 juli 2014

Fietsen in Normandië


Niet te geloven, het lief was zo onder de indruk van mijn enthousiasme over de fietstocht gisteren, dat hij besloot een fiets te huren.

Via Map Source tekende ik een route uit die voornamelijk langs fietspaden zou leiden. Hier in Normandië blijft fietsen gevaarlijk. Op gewone wegen is er niets voorzien voor de fietsers. De wegen zijn zo smal dat je het verkeer ophoudt en menig bestuurder op de zenuwen werkt. Aangezien het landschap glooiend is, lukt het ook niet altijd (mij toch niet) om een ietwat deftige snelheid te halen, zeker ook niet op mijn al kleine fiets.
Dat moeten ze hier toch een klein beetje beseft hebben, want er zijn ware ‘fietswegen’ en zelfs wegwijzers om steden via “fietswegen” te bereiken. Toch mag je niet in Belgische, laat staan Nederlandse normen denken. Franse fietswegen zijn hier gewoon kleine wegen die via veel kilometers om, je leiden tot waar je wil zijn. Ze zijn dus nooit gemaakt geweest of voorzien voor fietsers, het zijn gewoon kleine (maar mooie) landelijke wegen. Kilometers om doe je er mee, maar laat dat gelukkig geen bezorgdheid zijn voor de recreatieve en toeristische fietser.

zondag 29 juni 2014

you're only one workout away from a good mood


Ik ben geen goede, geen snelle, geen atletisch gevormde loper en meestal heb ik totaal geen zin.
Maar bovenstaand citaat is een waarheid als een koe. Je mag je nog zo verveeld of slecht voelen, na een loopje - zelfs door de regen zoals vandaag - schijnt er altijd meer zon.

zaterdag 28 juni 2014

Vakantiedruk

Wanneer ik naar onze dochter kijk - 17 ! - dan ben ik lichtelijk jaloers. Ze heeft allerlei vakantieplannen in haar hoofd, waarvan de kampen (nationaal en internationaal chirokamp) de belangrijkste zijn, gevolgd door nog een vakantie in Portugal en dan nog de fuiven, festivals enzovoort.

Verder heeft ze het plan opgevat om naar Game of Thrones te kijken, vanaf de eerste aflevering, en af te spreken met vriendinnen.

"Begint dat kamp van mij nu maandag ?" vroeg ze deze ochtend.
"Dinsdag", zeg ik, en sta versteld dat ze de aanvangsdag van het hoogtepunt van het jaar - althans voor haar - niet kent. Ze heeft geen agenda en is zorgeloos. Ze ziet wel wat de dag en het SMS-en met vrienden brengt.
Twee maanden zorgeloosheid. Niets te doen, de hele dag voor je.

En ook hier bij ons is de vakantie begonnen, nog een paar dagen hier en daar naar het werk, maar laten we dat even vergeten. De hoofdmoot is 'vakantie'.

Dus stond ik deze morgen op en dacht : "Het is vakantie" en zocht naar dat heerlijke gevoel van opluchting, zocht naar de waaier van mogelijkheden, de zee van tijd. Eerlijk is eerlijk, opluchting er 'moet' niets. Ik hoef niet op tijd op mijn werk te zijn, ik hoef niets voor te bereiden en alle zorgen van het werk staan even 'on hold'.

Maar ik keek rond en zag geen opluchting, geen mogelijkheden en geen zee van tijd. Ik zag een vloer die toch nodig gedweild moest worden, kasten waarin toch eens de lenteschoonmaak moest beginnen (zij het een seizoen te laat), onkruid dat gewied moest worden, het containerpark dat meermaals bezocht moet worden, het sportschema dat nu toch verdriedubbeld moest worden, de studie die ik zou aanvangen en zo kan ik het lijstje aanvullen.

De moed zakte me bijna in de schoenen.

Ik was vroeg opgestaan om het maximale uit mijn dag te halen : 24 uur vakantie ! Mijn eerste dag ! Ik zou de vakantie niet door mijn vingers laten glijden ! Het zou productief worden !

Het weer was het al niet met mij eens. Niets dat aan vakantie deed denken, in tegendeel, regen en nog eens regen. Zo begon mijn eerste vakantiedag.

Ik heb gerebelleerd, verzamelde alle ontbijtspullen en zou ! buiten ! eten ! regen ! of ! niet !

Zo geschiedde. In de tuinkamer. Met zicht op een ander hoekje dat normaal gezien (maar niet op de eerste vakantiedag) moest baden in de zon.

Met de weekend krant, verse broodjes en geurende koffie rebelleerde ik. Bij iedere regendruppel die ik hoorde op het afdak dacht ik : HET IS VAKANTIE !




donderdag 26 juni 2014

bijna vakantie


... en al in de wachtzaal van de dokter. Toch liever anders begonnen. Laat het aub gauw over zijn

zaterdag 21 juni 2014

Gelezen : Les Miserables (Victor Hugo)

Les MiserablesLes Miserables by Victor Hugo
My rating: 5 of 5 stars

Onzettend graag gelezen, het bleef spannend tot op het einde. Nooit gedacht dat een eeuwenoud boek mij zo zou kunnen boeien !
En op deze manier ga ik verder met het lezen van Franse klassiekers ! Hoe meer ik lees hoe meer ik opnieuw verliefd word op de taal. Wie weet komt al die Franse kennis nog ooit terug !
Les misérables vertelt het verhaal van Jean Valent alias Mr. Madeleine die een duister geheim met zich meedraagt en daarvoor ook vervolgd wordt. De kaarsen op de kandelaar herinneren hem echter aan zijn voornemen om zijn leven een totaal andere wending te geven. Wat hij ook gedaan heeft.

View all my reviews

maandag 16 juni 2014

Game of Thrones : geen fan !

Het lief en ik hebben de laatste maanden steevast een 'date' 's avonds. Meestal rond half negen, dan gaan we samen TV kijken, iets wat we anders weinig doen. Maar zo'n dagelijkse date, met een vast personage, dat kan echt wel boeien. Het geeft structuur, er zijn geen reclames, je weet exact hoe lang en hoe goed het zal zijn en je kan met een tevreden gezicht gaan slapen. 

Vooral Skandinavische detectives of thrillers kunnen ons boeien. Hoeveel we ook wandelden en fietsten en hele boeken lazen tijdens onze vakantie in Zeeland, 's avonds keken we steevast naar Irene Huss


Geen supertopper, maar wel zeer aangenaam. 

Daarna hebben we een tijdje naar New Tricks (Brits) gekeken, totaal niet vergelijkbaar met Irene Huss, maar grappig en teder tegelijk. 


Het ziet er naar uit dat alle afleveringen op YouTube te vinden zijn. New Tricks is zeer licht en luchtig, heel goed om zware (werk-)dagen af te sluiten waar je niet al te veel moet bij nadenken en waaraan je zeker geen nachtmerries aan overhoudt. Het doet je eerder glimlachen. 

En toen kwam Johan Falk, het zware werk want hier gaat het over een undercover man in de zware georganiseerde misdaad. Het is zo levensecht - de getuigenis van een échte undercover als 'extra' op de DVD maakt het nog boeiender - dat ik soms begin te twijfelen aan mijn naïeve voorstelling van de wereld dat mensen algemeen genomen toch het beste willen voor elkaar.
Johan Falk, geweldig vond ik het. Twee seizoenen lang (en dan eindigde het) en ik wou dat ze er nog van maakten. 


Tussendoor merkte ik dat er op mijn decoder het tweede seizoen van een andere serie werd opgenomen. 'Geruisloos' leek het bijna, want ik was al vergeten dat zo'n decoder dat automatisch doet : opnemen als plots, ergens, zij het op een oneigenlijk uur, het vervolg van een serie wordt uitgezonden.
Dat tussendoortje, waar ik dus alleen naar kijk, heet The Following en het verwondert me dat het niet meer aandacht gekregen heeft en op zo'n oneigenlijk uur geprogrammeerd staat. 

The Following gaat over een sekte van schijnbaar doodnormale mensen die doden tot kunst verheffen. Je altijd aanwezige buurvrouw of kleuterleidster uit de klas die zo lief voor je zorgde, blijkt een gepassioneerde seriemoordenaar te zijn. Weer weg mijn naïeviteit ! 


Super spannend en ik zit meermaals onder mijn dekentje. Kevin Baccon doet het schitterend als FBI-agent. Van die slechterik/sekteleider (Joe !) wil ik niets weten. Ik gruw al bij de gedachte ! 

En dan zitten we nu aan Game of Thrones. Iedereen lijkt het gezien te hebben, iedereen lijkt het te kennen. Wij zitten nog maar aan seizoen 1. Het lief is volledig overstag gegaan (komt dat door al dat vrouwelijk schoon ?) maar ik vind het maar niets. Het blijft maar duren - nu al !





woensdag 19 maart 2014

En toen gingen we naar Zeeland


Dit reisje is er een beetje toevallig gekomen, zeg maar dat het een cadeautje was. Roompot - waar we verbleven - had namelijk een superpromotie : 1 boeken 1 gratis. De voorwaarden waren niet zo streng, behalve dat het buiten het hoogseizoen moest vallen, maar wat een geluk, in Nederland zijn onze Vlaamse kleine schoolvakanties daar laagseizoen.

Dus trokken we richting Zeeland - Nederland. Zo dichtbij ! Ik had er geen idee van ! En zo anders ! Wat mij trof was de weidse natuur. Opgehoogde dijken, polders overal maar in niets vergelijkbaar met die van mijn geboortestreek. Een kust, ook dat, zij het van de Westerschelde en toch iets anders.

En dan natuurlijk de Deltawerken, bij wijze van spreken in onze tuin, want op 3 km fietsen of wandelen van waar we logeerden.

Als ik één ding bijhoud van deze vakantie dan is het wel natuur, natuur en nog eens natuur. Konijnen, fazanten, ganzen, meeuwen, het is daar precies één groot natuurreservaat. De wind heeft er vrij spel en het hele leven is er afgestemd op het water. Het water dat gehoorzaamheid vraagt - waardoor je soms kilometers om moet terwijl het juist 'aan de overkant' is.

En dat deed dat deugd, die weidsheid, die stilte, die natuur. Weinig handel daar, cafeetjes of restaurants - maar je vond er wat je nodig had - en ook dat deed deugd.

Stilte, rust en natuur, het is een goede mix, en na al dat werken een prima manier om de batterij op te laden ! De beste 'attractie' was manlief of moet ik zeggen 'tijd hebben voor elkaar' .... een mens zou er weer romantisch van worden !

zaterdag 1 maart 2014

Het werk loslaten en hoe moeilijk dat is




Manlief en ik hebben een nieuwe afspraak. Kwestie van ons leven en onze relatie kwalitatief beter te maken. 
De regel is simpel en tegelijk aartsmoeilijk : alleen tijdens de autorit naar en van het werk wordt over het werk gesproken. Thuis niet meer. 

Het experiment leidde tot opvallende en pijnlijke conclusies. We spraken 4 woorden uit en stopten ... 'o, over het werk !'. Het confronteert ons beiden. We zijn heel veel met het werk bezig. Wij zijn ook collega's en het werk als rode draad komt altijd terug,  op de achtergrond blijft het hoofd altijd  'doorwerken'.
Wij geven beiden les, maar ik denk niet dat wat ik schets enkel voor het onderwijs geldt. 

Waarom praten wij thuis zoveel over het werk ? 

  1. We brengen de stress van het werk mee naar huis en hebben nood aan ventileren. 
    Het doet deugd om eens wat stoom af te blazen. Alleen moet daar een limiet op staan of het genereert nog meer stress omdat je het niet loslaat. Dus proberen we dat te doen tijdens de autorit (2 x 45 minuten zou toch moeten volstaan ?)
  2. Wij werken als collega's verder samen
    Wij zijn beiden competent op ons eigen en gezamenlijk terrein en vragen advies aan elkaar, iets wat tot de gewone orde van collega's behoort. Alleen zie ik de andere collega's 's buiten de werkuren veel minder natuurlijk.
  3. Wij kunnen het werk niet loslaten
    Leerlingen met problemen. Grote problemen, kleine problemen. Vele collega's. In tegenstelling tot wat vele mensen denken : toch veel onvoorspelbaarheid. Wij zijn al blij als we een week gewoon mogen lesgeven en er niet van alles bijkomt. Ik ben niet de enige die zegt dat het lesgeven zelf het minst zware van de job is.
  4. Het werk is nooit af
    Omdat mijn werk ook thuiswerk is en niet eindigt bij het sluiten van de deur, kan ik altijd doorwerken. Het kan altijd beter, ik kan altijd meer opzoeken. Er valt gigantisch veel te lezen en te leren over mijn job. Het is - zoals bij wellicht vele jobs - eindeloos. Omdat wij met mensen werken is het werk nooit af. 

Ons leven valt niet samen met onze job

Dit vind ik ontzettend moeilijk, want al beaam ik dat rationeel, mijn daden zeggen iets soms iets anders, mijn mentale aandacht ook. Maar toch wil ik dat niet meer, hoe graag ik mijn werk ook doe. Ik wil meer zijn dan mijn functie en mijn job. Ik heb meer talenten dan enkel diegene die ik in mijn job gebruik. Maar die verwateren. Ik wil een sociaal leven dat méér is dan mijn collega's, hoe goed dat ook gaat. Ik wil andere dingen 'horen' van mensen die met totaal andere dingen bezig zijn, zij het professioneel, zij het door hun hobby's of hun visie. Er moet meer in het leven zijn dan enkel die werkwereld. Hoe boeiend die ook is. 


Zijn we nu naïef ? 




zondag 23 februari 2014

Gelezen : Post voor mevrouw Bromeley

Post voor mevrouw BromleyPost voor mevrouw Bromley by Stefan Brijs

My rating: 4 of 5 stars

Heel erg genoten van dit echt goed geschreven verhaal dat zich afspeelt tijdens WOI. Het is overduidelijk dat Brijs niet enkel een schitterend verteller is, maar ook een harde werker. Aan dit boek is heel wat research vooraf gegaan, hij slaagt erin om het landschap en de levensomstandigheden in Londen tijdens de oorlog en op de slagvelden in Frankrijk, tot leven te brengen. Het boek vertelt je het verhaal van een soldaat die eigenlijk tegen wil en dank deelneemt aan de oorlog en daar staande probeert te blijven. Als je één boek leest nav 100 jaar WOI dan zou ik dit toch met stip aanraden !

View all my reviews

zaterdag 18 januari 2014

herinneringen maken gelukkig

Scheveningen
Wellicht wordt dit allemaal afgebroken....

Er wordt wel veel gezegd over mindfullness en het leven in het nu, maar als ik hard moet werken kan ik helemaal *happy* worden door het vooruitzicht op iets leuks. Dat houdt me echt gaande. Het kan simpelweg een wandeling zijn, of een afspraak met een vriendin, een etentje met mijn man. Momenten die 'oplichten'.
Van zo'n momenten kan ik ook lang genieten, ik sla ze op in mijn geheugen. Zo kan ik mij in gedachten verplaatsen naar Scheveningen, waar we al twee jaar op rij in de herfst een weekje vakantie houden.

Het terugzien van zo'n foto kan me helemaal terugbrengen : alsof ik de wind voel op mijn wangen, de geur van de zeelucht en het intense genieten van elkaar.

dinsdag 10 december 2013

geef jongeren vertrouwen in plaats van examenstress

Kijk papa, zonder handen ! 


Daarnet las ik in De Standaard dat heel wat ouders examenstress hebben. Begrijpelijk, wie samenleeft voelt mee met de ander. 

Toch zie ik dikwijls ouders die meer examenstress hebben dan de jongeren zelf, en dat pakt niet altijd positief uit. Die jongeren beginnen te twijfelen aan zichzelf, zeker de jongste. Als ouders stresseren dan moet het wel écht stresserend zijn en dan moet het wel echt moeilijk zijn. 

Zou je mogen zeggen dat wie echt mee gestresseerd is, de jongere het signaal geeft dat hij er niet gerust in is

Ik las ook dat er nogal wat ouders zijn die extra verlof nemen voor het studerende kroost. Omdat ze te jong zijn om alleen te zijn ? Omdat ze het niet vertrouwen dat ze gaan studeren ? 

Ik geef onmiddellijk toe, ik vraag het mij ook soms af. Zijn ze (de dochter, de zoon) wel aan het studeren ? Keren ze na school wel naar huis of blijven ze ergens hangen ? Beginnen ze er wel op tijd aan ? Hebben ze wel een goede studieplanning ? Ik moet het controlebeest in mezelf ook altijd heel erg temmen. Als ik het vrij zou laten dan vroeg ik om het uur de hele cursus op en maakte ik mee alle oefeningen. Om zeker te zijn. Om ze te behoeden voor slechte ervaringen. (Om mezelf gerust te stellen)

Maar ik tem het beest en hou de vragen beperkt tot 'lukt het wat ?' in de hoop dat dit de mogelijkheid geeft om iets te zeggen als het niet zou lukken, en natuurlijk in de illusie dat pubers een open boek zijn en alles zomaar op tafel zouden gooien. 

Wie echter in de juiste studierichting zit is normaal gezien goed voorbereid op de examens en moet dat zonder kleerscheuren doorkomen. Natuurlijk, leuk is iets anders. Plots zijn die jongeren bijna de hele dag alleen in plaats van in groep te zijn. Geen interactie tijdens de examens, in de namiddag zonder leeftijdsgenoten alleen thuis - al moet dat gerelativeerd door de sociale media. 
De 'vrije' tijd moeten ze zelf organiseren om te studeren, terwijl er niets echt 'moet', geen leerkracht die dirigeert van 'nu doen we dit' of 'nu doen we dat'. 

Lange concentratie en discipline, het is misschien moeilijker dan het afleggen van de examens zelf, dan de leerstof. Ook dit is leren : tijd indelen, zelf verantwoordelijk zijn. 

En laat dat nu net iets zijn wat mensen volwassen maakt, eigenwaarde geeft, een gevoel van zelfvoldoening : dit heb ik gedaan, hier ben ik verantwoordelijk voor, dit heb ik alleen gedaan. 

Jongeren ten lande, verenig u en zeg aan uw ouders : laat u zorgen varen, ik doe mijn best, ge moogt mij vertrouwen ! 


zaterdag 7 december 2013

Hoe je in een half uur 500 euro verdient .... of verliest.

Het verhaal is simpel : er zit een barstje in de vooruit van onze auto en wel zo diep dat de vooruit vervangen moet worden. Kan gebeuren !

De garage waar we al onze auto's kopen - een merkgarage - kan de vooruit vervangen en zal ons bellen voor de prijs. Misschien zijn we een beetje naïef, of lui, door zomaar altijd bij de merkgarage te gaan waar we ook onze auto's kopen. Naïef dat de service beter is ?

Maar ze zijn correct, daar niet van. 836 euro zeggen ze. Zo'n 400 euro voor de vooruit in kwestie en nog eens zo'n 400 euro om ze te plaatsen.

Hola, we schrikken toch even. Dat is toch wel écht veel. Of we even mogen wachten om te beslissen. (Maar ja, wat weten wij ervan ?).

Ik zoek het internet wat af en er zijn diverse bedrijven gespecialiseerd in het plaatsen van nieuwe autoruiten. We komen terecht bij een bedrijf en vragen prijsopgave. Merk, bouwjaar ...
Dat is dan 300 euro, zegt de man. En het plaatsen ? Vraag ik. Inbegrepen, zegt hij.

Reken maar uit 836 euro - 300 euro !

Ik stel de man nog even de vraag hoe dat mogelijk is dat onze garage zo'n hoge kosten rekent. "Die gaan er vanuit dat je verzekerd bent, en rekenen de hoogste prijs aan". Geen idee of het klopt, maar we kiezen alvast voor de 300 euro.

Ik bel terug naar de merkgarage. Nee, we gaan toch niet bij jullie bestellen, het is ons te duur, we hebben een veel goedkoper alternatief.
Waarom de man in alle eerlijkheid zegt  "Ik vond het ook al zo duur, ik zou ook op een ander geweest zijn". 

Ik kan alvast niet zeggen dat hij hier niet eerlijk is.


dinsdag 3 december 2013

Baldacci, De laatste man : echt goed bedacht verhaal


544 pagina's, niet evident maar ho, dit verhaal zat zo goed in elkaar dat ik 's avonds al uitkeek naar het moment dat ik terug onder mijn dekentje kon kruipen om te lezen hoe het verder zou gaan met Web London, die net zijn hele HRT (Hostice Rescue Team) uitgemoord zag. Het blijkt dat zijn team in een val zijn gelopen en domweg vermoord werden door automatische scherpschutters - een soort machine waarvan ik geen weet had.

Ondertussen worden ook enkele rechters vermoord die jaren geleden verantwoordelijk waren voor de veroordeling van een sekteleider, B. Free. Men vermoedt dat het Free zelf is die net ontsnapt is en dat hij wraak wil nemen op zijn veroordelers. Ook toen was het HRT aanwezig, de Frees hadden immers vele gijzelaars

Vijfhonderd bladzijden en geen eentje teveel. Het is lang geleden dat ik zo'n goed geconstrueerd verhaal heb gelezen. Er zijn vele puzzelstukjes en ik bleef met argwaan lezen : zou het de schrijver lukken om het verhaal goed in elkaar te laten passen ? Zou het plot geloofwaardig zijn ?
Voorspelbaar helemaal niet, maar eenmaal op het einde van het boek denk je : ho, dit is écht goed bedacht !

vrijdag 29 november 2013

Disconnect - ga dat zien !

Ha, het ziet er naar uit dat er nog een nieuw thema komt bij die vrijdag, namelijk : filmdag !

En laat het nu eens supermakkelijk zijn als de keuze al voor je gemaakt is ! Een klein filmzaaltje, niet eens duur en ook al niet ver ! Dat is wat wij in Diest gevonden hebben. Elke vrijdagavond film !

Vorige week zagen we Disconnect, naar verluidt vanaf deze week te koop op DVD.
Ga dat zien, want het is écht goed ! Het verhaal is spannend, realistisch, heel goed gefilmd en zit heel goed in elkaar.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...