Doe het vandaag! Stap voor stap je uitstelgedrag te lijf. by Tanja Van Essen
My rating: 3 of 5 stars

Ik leerde uit dit boek best wat dingen en bovenal dat ik (gelukkig !) geen uitsteller ben !
Wat ik onthou :
aan iets al dan niet beginnen heeft alles te maken met motivatie en die motivatie is te herleiden tot een formule :

Beloningswaarde x succesverwachting
____________________________________
Beloningstermijn x persoonlijkheid

Met andere woorden je moet er iets mee winnen (a), het moet doenbaar zijn (b) en wel op termijn (c) en bij je persoonlijkheid passen.

Ook interessant zijn de termen onbezorgde optimist en faalangstige perfectionist. Het eerste ben ik zeker niet !

Doelen moeten SMART zijn : specifiek, meetbaar, acceptabel, realiseerbaar en tijdsgebonden.

Tenslotte dit citaat : Veel mensen hebben de neiging te lang stil te staan bij hun gevoelens omtrent het uitvoeren van een taak of om te veel waarde te hechten aan de betekenis van deze gevoelens : "Heb ik er wel zin in ?"; "Ik mis nu de inspiratie", "het is mijn dag niet vandaag" enzovoort. Als je eerlijk bent is het in wezen niet zo interessant hoe u zich voelt ten opzichte van een bepaalde taak, of u er wel of geen 'zin' of 'inspiratie' hebt, maar moeten sommige klussen nu eenmaal geklaard. Het is de kunst om in dergelijke gevallen niet teveel aandacht te besteden, maar om gewoon maar te doen." (p. 56).

Veel aandacht gaat ook naar het 'vervliegen' van de tijd : je bent een uur bezig en weet niet eens waar je mee bezig was of het was geeneens de bedoeling. (Bv. surfen op het internet !). Dit zijn grote valkuilen.

Een superboek vind ik het niet, maar het leest vlot en het zet je wel eens aan het nadenken. De meeste inzichten zijn wellicht vertrouwd, maar ze worden hier nog eens samengebundeld.



View all my reviews

Het perfecte leven

Deze vakantie hebben we zo'n beetje het ideale leven gehad, het lief en ik. Niet dat het zo uitzonderlijk was, maar wel zoals we ons leven best wel jaren aan een stuk willen hebben.

De dagen verliepen bijna altijd op dezelfde manier

• In de voormiddag werd er gesport. De ene dag was dat een wandeling van enkele uren in natuurrijk gebied. De andere dag was het rustdag voor het lief en looptraining voor mij. 
• De ene dag gaan we eten op restaurant, we zoeken er eentje in de buurt van de wandeling. De andere dag eten we thuis op het gemak. 
• In de (vroege) namiddag bezoeken we een stad in de omgeving van de wandeling
• Vervolgens gaan we langs bij onze (schoon-)ouders, gedag zeggen
• Avondeten
• Daarna lezen we. Ik heb voornamelijk filosofie gelezen. Het lief verdiept zich al maanden in allerlei schaakboeken. 

Een supereenvoudig leven is dat. In het weekend is er tijd voor vrienden en gezellig samen eten met hen. 

Ik kan mij niet voorstellen dat we ons ooit zullen vervelen. De grote zomervakantie lonkt al met dezelfde ingrediënten : sporten, natuur, lezen, vrienden en familie. We zien er al naar uit ! 

Allemaal ziek

Negen criteria zijn er die bij borderline passen, 5 ervan zijn voldoende om van borderline te spreken. 

Aan de hand van deze criteria, toont Dirk De Wachter, psychiater, aan dat eigenlijk de hele maatschappij aan borderline lijdt. 

In het net bekeken boekenprogramma van de VPRO hoorde ik hoe De Wachter bij dit idee gekomen was. Als psychiater gaf hij heel wat lezingen over borderline. Hij deed dit voor niet-gediagnosticeerde mensen, 'normale' mensen zo u wil. Toen hij de kenmerken van borderline besprak, kreeg hij steeds meer herkenning vanuit zijn publiek. 'Dit herkennen wij ook'. Een tegenslag, het niet meer functioneren kan er voor zorgen dat de ene wél en de andere niet in de psychiatrie belandt. 

De Wachter vertelde verder over de intolerantie. Het is alsof er een 'normaliteit' bestaat en wie niet aan die normaliteit voldoet, wordt doorverwezen naar een hulpverlener, waar er (te) dikwijls medicatie wordt opgestart. In dit verband maakt De Wachter zich ook zorgen over allerlei labeling/medicamentisering van jonge kinderen. 

Volgens De Wachter is er zeer zeker een verband tussen onze (westerse) maatschappij en de grote groep mensen die het moeilijk heeft om nog mee te kunnen en die psychische problemen heeft. 

De criteria van borderline (vgls De Wachter)

1. verlatingsangst
2. instabiele en intense relaties
3. onaangepaste agressie
4. identiteitsstoornissen
5. affectlabiliteit
6. impulsiviteit
7. voorbijgaande, stressgebonden paranoïde dissociatiessymptomen
8. automutulatie en suïcidaliteit
9. zinloosheid en leegte

Het is een boek waar ik wat ongemakkelijk van werd maar toch grotendeels moest beamen. Waar zijn we mee bezig ? Moet dit allemaal ? Wat doen we onszelf en elkaar aan ? 

En waarin ligt de hoop ? 

Zoals ik het las, in de hechting, wie zich verbonden weet (en zijn hart ook al eens kan luchten bij een ander),  staat sterker. Hechting verleent identiteit en geeft zin. Hechting staat tegenover extreem doorgedreven individualiteit en extreme (keuze-)vrijheid. 

Hoopgevend is De Wachter in zijn boek niet. Hij signaleert meer dan hij hoop geeft. Maar zijn boodschap is wél duidelijk : zoals het nu gaat draaien we allemaal door. 

Dirk De Wachter, Borderline Times, het einde van de normaliteit 2013 (9de druk)

beetje zen

Ik ken welgeteld één volwassene die nu en dan puzzelt. Ik dacht : daar heb ik nooit het geduld voor. En waarom zou ik zoiets doen ? 

Op een toevallige manier kwam hier een puzzel terecht, een 3D puzzel, nog iets anders dan de gewone 'legpuzzel', maar weer dacht ik dat daar niets aan was. Dus lag hij maar op een tafeltje te verpieteren. 

In een verloren ogenblik ging de doos toch open wilde ik wel eens weten hoe dat in elkaar zat. Er werd een muurtje gebouwd. Ik liet de puzzel voor wat hij was en merkte dat ik, iedere keer ik passeerde, verder bouwde.... tot ik tijdens een weekend compleet de tijd uit het oog verloren was en meer dan anderhalf uur had gebouwd. 

Zo puzzelen (ik blijf het - wellicht verkeerdelijk - associëren met kinderen) is niet bijzonder hip of vrolijk, maar ik ondervond wel één ding : ik ging er volledig in op en vergat alle tijd. Helemaal geconcentreerd 'bouwen', 'zoeken', ... in plaats van 'het geduld niet hebben' bleek ik er helemaal rustig van te worden. De gedachten op één ding gericht. En zo ontstond, geheel onverwacht, de Mont Saint Michel. Hier geldt echter dat het proces leuker is dan het resultaat. 't Is niet dat er kunst gemaakt is of de relativiteitstheorie weerlegd. Misschien is ook dat het ontspannende eraan : 't is niets. 't is gaat niet om het resultaat. 

Hij blijft nog even staan en dan gaan de stukken weer de doos in, mag hij 'verzonden worden' naar de enige volwassene die ik ken die puzzelt. 

liefdesgedicht

Iedere dag poëzie lezen, of filosofie, dat was de raad van Antoon Vandevelde in 'Dat heet dan gelukkig zijn'.
Filosofie lees ik wel meer, maar poëzie, dat was lang geleden.

Als wij dan liefhebben, liefhebben

tussen veel papier, holle mannen en metaal,

laten wij dan liefhebben zoals mij goeddunkt:

liefhebben met de rust van de onrust, niet

die van routine, elkaars ogen verliezen

en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan

het land in, de streling van onbekende struiken

ondergaan, de wind proeven op een steeds andere tong,

de maan zien en de zon in een kaartloze baan. 

En laten de vrienden snel verouderen, worden

tot waardevolle verhalen, en die meter aarde

is slechts vruchtbaar waarop wij gaan. 

Remco Campert, gelezen in "Geen dag zonder liefde", Honderd jaar Nederlandse Liefdespoëzie uit noord en zuid.

Dat doet goed !

De wereld draait door

Gisteren vertelde iemand mij het volgende :

"Ja, ik heb koorts. Ja, ik ben ziek. Maar ik kan niet thuisblijven, ik moet dat werk hier afmaken. Dus ben ik gisteren naar de dokter geweest en heb ik hem gezegd 'ik ben ziek maar kan niet rusten, geef me straffe medicamenten.'
En nu werken ze nog niet ! 

Het erge is dat ik dat wel meer hoor/meemaak. Mensen die ziek zijn (koorts !) en toch op de werkvloer staan. Sommige mensen zullen oordelen dat dit vergaand verantwoordelijkheidsgevoel is (tegenover wie/wat ?). Ik blijf het uitermate raar vinden. Wie ziek is moet genezen. Wie ziek is kan niet blijven presteren alsof er niets aan de hand is.

Maar het lijkt dus de meest gewone zaak van de wereld te worden. Ziek zijn en blijven werken.

Tot mensen crashen natuurlijk. En dat gebeurt ook. Dat zie ik ook om mij heen.
En weer kijkt niemand om.
Alsof het de gewoonste zaak is.

Minimalisme

"Minimalisme lijkt op het eerste gezicht alleen maar te gaan over minder : minder spullen, minder gejaagdheid, minder zorgen. Maar in essentie draait het om meer : meer ruimte, meer tijd, meer bewust leven."

Sam De Kegel in Knack Weekend 20 maart 2013 

 

 

Dat heet dan gelukkig zijn (1)

Net geluisterd (via deze link) naar de 4de aflevering van 'Dat heet dan gelukkig zijn', een radioprogramma van Pat Donnez en Dirk De Wachter. Gastspreker deze keer was economist en filosoof Antoon Vandevelde. 

Op het eind van het progamma gaf de gastspreker zijn 3 do's and don'ts mee wat betreft gelukkig zijn. 

Hier zijn ze 

1. Leef vanuit overvloed, niet vanuit schaarste.
   Ik veronderstel dat hij daarmee bedoelt dat je beter aandacht hebt voor wat is en niet voor wat niet is. 
2. Wees dankbaar
   In principe vind ik dat niet eens zo 'anders' dan het eerste, wordt, wie vooral aandacht heeft voor wat is, niet per definitie dankbaar ? Misschien niet. 
3. Maak iedere dag tijd voor fysieke en spirituele oefeningen.
   Hij haalt mooie voorbeelden aan, hardlopen, yoga, poëzie lezen of wat filosofie. 

Punt nummer 3b maakt deel uit van mijn 'voornemens voor 2013' : meer lezen. Ik denk dat iedere vorm van lezen (als je gevarieerd leest, fictie en non-fictie), je blik verruimt. Nu heb ik altijd al veel gelezen, maar hoe meer ik lees hoe meer ik ook wil lezen en hoe verrast ik dikwijls ben. Er zijn boeken die echt mijn ogen openen, andere waarin ik gewoon ontspannend vertoef. 

Als sporter hoef ik niet meer overtuigd te worden van het belang van fysieke oefeningen, maar ik vind het wel fijn dat hij behalve hardlopen ook iets over yoga zegt. Ik vind het altijd spijtig als mensen fysieke activiteit enkel en alleen linken aan lopen of intensieve sporten. Ik doe aan verschillende sporten (waaronder ook lopen) maar ben bovenal een pleitbezorger voor 'bewegen'. Een fijne wandeling doet ook deugd, evenals een rustige fietstocht. 

Jack Reacher en Konrad Sejer

Van Karin Fossum terug naar Lee Child, van een vrouwelijke auteur naar een mannelijke, van Europa naar de V.S. en dat is merkbaar.

Karin Fossum had mij met het laatste boek ontgoocheld. "Een andere voorkeur" gaat over een pedofiel, en de auteur lijkt meer aandacht te hebben om zich te verdiepen in de geest van een pedofiel dan wel een goed verhaal neer te zetten. De titel "een andere voorkeur" is ethisch ook niet geheel neutraal, het gaat hier over iets anders dan een voorkeur voor cappuccino versus, zeg maar caffe latte !

Dan maar terug naar Lee Child, heel iets anders. Spannend geschreven maar door en door Amerikaans, Jack Reacher die het recht in eigen (geweldadige) hand neemt en het dorpje ontdoet van een hoop schurken.
Toch leest het snel en ontspannend, prima bedlectuur !

Lee Child, Jachtveld

Karin Fossum, Een andere voorkeur

als ik doodga

Waarover hebben mensen spijt als ze stervende zijn ?

In het Nieuwsblad Magazine van vorig weekend stond een interview met Martine Wolfaert, een vrouw die werkzaam is in palliatieve zorgen. Er stond een lijstje bij :

Vrij zaken die mensen het meest betreuren als de dood nabij is

1. Had ik maar niet zo hard gewerkt
2. Was ik maar gewoon gelukkig geweest
3. Had ik maar meer mijn eigen dromen waargemaakt
4. Had ik maar meer tijd met mijn gezin doorgebracht
5. Ik had vriendschappen beter moeten onderhouden, want die mis ik op het einde van mijn leven.

Toch een schop onder m'n kont eigenlijk, want ik ben niet stervende en denk nu al : ja, inderdaad.
Keuzes maken, ja, en tijd goed besteden. Aan mensen.

Artikel naar aanleiding van haar nieuwe boek 'Sterven is klote'

Bangelijk

Nu en dan lees ik wel eens de commentaren op artikels/discussies van De Standaard of hun expliciete vragen. Vrije meningsuiting is goed, niets op tegen, maar soms vraag ik mij af wat de zin ervan is, het lijkt alsof er een collectief heimwee bestaat naar de schandpaal : die mens/groep aan de schandpaal. Of nog : aan het stenigen van de 'zondaar'. Laat ons met z'n allen eens tonen hoe goed wij zijn en hoe slecht de ander. Hoe verstandig wij zijn en hoe dom de andere.

Echt bangelijk vind ik het.

Lees ook  Michel hierover

gelezen en goedgekeurd : nog eens Karin Fossum

Zalig, als je een reeks vindt waar je helemaal je ding in vindt ! Zo kan ik dus echt nog verder !
In tegenstelling tot vele krimi's gaat het bij Fossum niet zo zeer om de who done it, maar eerder over wie de man, vrouw is dié het gedaan heeft. Je komt via haar boeken in de geest van mensen met een eigen kijk op de wereld en ethiek. Eigenaardige figuren met een eigen logica en leefwereld. 

Van alle boeken die ik van Karin Fossum gelezen heb, staat voorlopig 'De duivel draagt het licht' nog altijd op nummer 1 :

"DE DUIVEL DRAAGT HET LICHT, Karin Fossum Een vrouw van een jaar of zestig komt verward het politiebureau binnen om iemand als vermist op te geven. Ze komt niet goed uit haar woorden, maar de politie vermoedt dat het om haar man gaat. De mogelijk licht demente vrouw wordt gerustgesteld en weer naar huis gestuurd. In haar kelder houdt zij echter iemand gevangen: een jongen die geprobeerd heeft in te breken, maar daarbij van de keldertrap is gevallen en zijn rug heeft gebroken. Ze heeft de jongen in haar macht en doet niets om hem te redden, behalve dan haar vergeefse bezoek aan het politiebureau." (bron)

Ik kan 's avonds echt uitzien naar het moment dat ik naar boven kan om verder te lezen. Gelukkig heeft Fossum een heel oeuvre, zo dat ik echt nog maanden lang zoet ben ! De boeken zijn ook zo in de bib te vinden ! 

Karin Fossum, de duivel draagt het licht 1998)
Karin Fossum, ik kan in het donker zien (2012)

de dinofase

Als ik naar de kinderen van de generaties nà mij kijk, dan lijkt het wel alsof er een nieuwe fase is in de ontwikkelingspsychologie, namelijk die van de dino's. Talloze kinderen heb ik al gezien met dino's in de hand, in alle maten en materialen, en menig één kende sprak over een T-rex (tyrannosaurus rex) versus een brontosaurus en kon dan nog eens feilloos zeggen dat de T-rex een vleeseter was en de brontosaurus een planteneter. 

Zoveel encyclopedische kennis in het hoofd van zo'n kind. Zelf weet ik er niets van af en beperkt mijn kennis zich tot de conclusie na Jurasic Parc, dat je die beesten maar beter niet tegenkomt. 

Maar goed, ik heb die ontwikkelingsfase blijkbaar gemist - zoals wellicht mijn hele generatie - en wou die nog inhalen met een bezoek aan het Museum voor Natuurkunde in Brussel. Tot mijn grote schande was ik er nog nooit geweest - ook al een gat in mijn kindertijd ! 

Het kind in mij werd onmiddellijk wakker, want daar stonden de skeletten en afgietsels van deze prehistorische beesten. Aanvankelijk probeerde ik het allemaal in mij op te slaan, alsof ik de fase nog kon inhalen, maar hé, dino's zijn complicated, het gaat zo waar over 230 miljoen jaar geleden. Mijn gevoel voor geschiedenis en mijn intern (westers dan nog) classificatiesysteem begint ergens bij de Egyptenaren en beslaat zo'n 5000 jaar in het totaal. Ik ben al blij als ik daar het één en ander kan in situeren. 

Dus vond ik het museum, dat het trouwens vooral van jonge bezoekers moet hebben, 'moeilijk'.  Echt ! Zo'n museumbezoek vraagt écht om een gids die je dingen kan tonen en uitleggen. In het buitenland heb ik al dikwijls een audio-gids gebruikt, je ziet iets waar je iets meer wil van weten, drukt op het nummer en krijgt een hele uitleg.  Geweldig is dat. Of je scant met je smartphone de QR-code in en je hebt de uitleg van het betreffende object. Maak WIFI beschikbaar en hup, de kost is toch echt wel te overzien, het onderhoud zo goed als nihil. Maar het lijkt soms alsof onze Belgische musea een beetje achterop hinken in innovatie. 

Dus hup, terug naar de boeken (waarom niet) en het zalige internet om wat inzicht te krijgen in wat ik als kind gemist heb : de wondere wereld van de dino's ! Al bij al toch een aanrader, zeker de zaal van de dino's ! 

In Godsnaam

Twee jaar geleden heb ik geboeid de afleveringen van in Godsnaam gevolgd. Ik was verwonderd wat mensen uit naam van religie - welke ook - allemaal doen. Hoe ze hun hele leven soms compleet 'omslaan' en dingen doen waar ik niet bijkan.

De aflevering over het slotklooster in Brecht was mij ook bijgebleven. Herkende ik daar immers niet één van die zusters ? Was die niet een paar jaar ouder dan ik ? Het bleek te kloppen. Mijn reisgids in Israël bleek nu zuster te zijn in een slotklooster.

In 2012 is Annemie Struyf blijkbaar teruggegaan naar het klooster en heeft ze een week met de zusters samengeleefd. Ze heeft deze stille mensen ronduit van alles gevraagd. Nu moet ik zeggen, mijn interesse was gewekt, want ik kan mij weinig levens voorstellen die zo haaks staan op dat van mij (en vele anderen) dan die van die zusters.

Het boek heeft een diepe indruk gemaakt op mij, en ik heb me dan ook lang afgevraagd waarom.

Eenvoud en focus
Wat mij opvalt bij die zusters is eenvoud in al zijn betekenissen. Zij spreken zelf over 'weinig prikkels' en over 'over geprikkeld worden' als ze buiten het slot zijn. Daar waar ik met honderden dingen bezig ben, lijkt het alsof zij eigenlijk maar met één ding bezig zijn (voor hen is dat gebed). Ik vind dat best confronterend. Ik zou best ook méér gefocust willen zijn en mijn hoofd niet in allerlei richtingen willen draaien, anderzijds weet ik dan ook niet of ik het allemaal niet oersaai zou vinden.

Geen prestatie
Eigenlijk willen die zusters niets echt verwezenlijken, behalve het uitdiepen van hun relatie God, maar ik denk niet dat ze dat als een prestatie  willen zien. Ze hebben geen doelstellingen in hun hoofd, en lijken ook geen plannen te hebben. Ik kan mij zo'n leven niet voorstellen. Iedere dag heb ik allerlei doelstellingen in mijn hoofd en ik probeer - thema van dit jaar - zoveel mogelijk mijn comfortzone uit te breiden en grenzen te verleggen. Dat zorgt voor stress, maar ook voor voldoening. Het lijkt alsof hen dat vreemd is.

Omgaan met tijd
Ik herinner me een fragment waarin Struyf voorstelde dat iets ook 'sneller' kon op een andere manier, waarop de zuster antwoordde 'waarom zou het sneller moeten gaan ?'. Ze doen alle dingen 'op hun tijd', en 'met de tijd', en niet 'tegen de tijd', ook als het gaat om huishoudelijke werkjes. Dingen die gedaan moeten worden (strijken, was plooien, etc.), daarvan denk ik altijd : hoe kan ik het ze snel mogelijk voor elkaar krijgen ? Of liever : hoe kan ik het zo efficiënt mogelijk doen ?
Ik las een fragment over lezen en daar raadde de zuster aan om 'zo traag mogelijk' te lezen om de tekst binnen te laten komen. Ik lees gigantisch snel en lees als 'informatie ophalen' : mijn ogen lezen en scannen een tekst naar structuur en verbanden. Alleen als ik poëzie lees, probeer ik mezelf te verplichten om traag te lezen.
Tenslotte is hun tijd zeer geritmeerd. Ik moet zeggen dat mij dat wel aantrekt. Hier is het dikwijls iedere dag een gepuzzel.

Lezen
Ik mag dan al snel lezen, ik lees ook graag en volgens mij kan lezen je leven veranderen en voeden. De zusters lezen ook iedere dag op vaste momenten. Het is iets wat ik ook probeer te doen, om toch iedere dag te lezen. Ik lees zowel fictie als non-fictie, bovenal als doel om mijn wereld groter te maken, om bij te leren, om uitgedaagd te worden, in vraag gesteld te worden.

In die zin was dit een goed boek. Dit boek daagde mij uit en heeft me toch dichterbij een nieuwe wereld gebracht.

Wat ik mij niet heb afgevraagd is of het zinvol is wat die mensen doen. Ik denk dat het mensen zijn met een droom en dat de manier waarop zij leven de manier is waarop zijn hun droom over hun leven waarmaken. Ik vind dat mensen best 'andere paden' mogen betreden, niet iedereen hoeft hetzelfde te doen.
Ik heb bewondering voor iedereen die 'er voor gaat', wat dat ook is, of het met 'een heel leven is', of 'met grote inspanning' al dan niet gecombineerd met een gezin.

Ik vond het een fijn boek, juist omdat die mensen zo totaal anders leven dan wat ik ken. Toch lijken ze allesbehalve ongelukkig. Wellicht is wie zijn droom volgt, gelukkig, wat dat ook moge zijn.

Annemie Struyf, In Godsnaam, Terug naar het slotklooster, Lannoo 2012

Brain Dump

Ik hou al zo lang ik het mij kan herinneren een dagboek bij. Eerst in oude agenda's die mijn ouders kregen van de bank (toen nog grote) later in mooie notitieboeken.
Met de komst van de computer werd het allemaal digitaal en gebruikte ik WORD en later Google Docs en zijdelings kwamen daar ook de blogposten bij, maar dat zijn geen echte dagboeken, dat is iets anders !

Het liefste werk ik in WORD omdat dat mooi te lay-outen is en dat ik daar foto's en al kan bij zetten. Alleen ... die lay-out werkt ook tegen mij. Want het is tijdrovend, en ik lijk wel een verhaal te 'construeren', niet dat het niet waar is wat ik schrijf, maar het is gepolijst, het staat mooi in alinea's, en het is allemaal heel logisch en redelijk opgebouwd. Als braindump kan dat eigenlijk niet echt tellen.

Tot ik een paar weken geleden het project 750 words vond : met als doelstelling om iedere dag 750 woorden te schrijven, wat ongeveer overeenkomt met 3 A4 bladzijden. Het is volledig privé en je kan er zo goed als niets in opmaken, wat voor mij alleen maar een voordelen heeft.

Ik gebruik het nu regelmatig en sta zelf te kijken over hoe makkelijk ik blijkbaar 3 bladzijden vol schrijf. Ik doe het 's avonds als echte "Brain Dump" : alles wat nog in mijn hoofd zit laat ik er zo uit, zowel gedachten over de voorbije dag als dingen waarvan ik denk 'ho, morgen misschien'. Teruglezen heb ik nog niet gedaan, maar uit ervaring weet ik dat het soms fijn is om eens te lezen hoe het was een jaar geleden.

En met een leeg hoofd is het soms makkelijker slapen !

Klik hier om er ook aan te beginnen

Kerstvakantie met boeken

Allerlei voornemens voor het nieuwe jaar - al moet ik daar nog eens goed over nadenken, maar eentje is alvast duidelijk : méér lezen, zowel fictie als non-fictie. Het lief en ik waren op citytrip en traditiegetrouw werden deze vakantiedagen gevuld met bezoeken aan boekenwinkels en het vele lezen op het gehuurde appartement. Raar dat dat op vakantie gemakkelijk lukt, we zitten dan allebei uren met onze neus in een boek. Thuis gebeurt dat ook, maar we worden sneller afgeleid en er is altijd wel werk dan wenkt. Het boek 'Filosofie voor het leven' van Jules Evans heb ik in een ruk uitgelezen. In tegenstelling tot de meer theoretische filosofische boeken die ik normaal lees, was dit eerder een 'praktisch' boek, zo'n beetje in de lijn van Alain de Botton. Het boek verbindt de ideeën van de filosofen uit de oudheid met hedendaagse levensopvattingen. Het meest opmerkelijk vond ik de vele linken tussen filosofie en psychologie, vooral de richting van de cognitieve gedragspsychologie (Aaron Beck) die stelt dat onze emoties het gevolg zijn van onze overtuigingen. Een echte aanrader !

Door het boek van Jules Evans werd ik herinnerd aan de School of Life van Alain de Botton, ik wou dat er zoiets in het Leuvense bestond - gelukkig geeft de School of Life tegenwoordig ook boeken uit. Met het nieuwe jaar in het vooruitzicht koos ik voor een boek van Philippa Perry met de uitdagende titel 'Bij je verstand blijven". Het boek steunt voornamelijk op psychologie en neurologie. Ik herinner me de vier gebieden die van belang zijn bij iedere verandering : zelfobservatie, contact met andere mensen, stress en je eigen verhaal. Zelfobservatie moedigt de lezer aan om tijd te nemen nu en dan je leven van op afstand te zien, en er bij stil te staan. Mindfullness of bezinnend leven zeg maar. Een mens wordt gevormd door de relaties die hij met andere mensen heeft, zeker in de jonge jaren, je leert van anderen, spiegelt je aan anderen. Bij het hoofdstuk stress houdt Perry een pleidooi voor positieve stress : durf je comfortzone te verlaten. Dat betekent stress, maar niet zoveel stress dat je er onder gebukt gaat. Tenslotte - en dat ligt vrij dicht bij wat de cognitieve psychologie zegt, ook al gaat ze daar niet echt op in - is het goed om bij je eigen verhalen stil te staan. We hebben allemaal verhalen over wie we zelf zijn, hoe ons leven in elkaar zit, verhalen over anderen. Die verhalen bepalen in grote mate ons denken, handelen en voelen. Maar het zijn in zekere zin ook 'maar' verhalen, ze kunnen eenzijdig zijn, fout, en bovenal : je kan eigen verhalen maken. 

Het zijn boeken die mij uitdagen en mij andere dingen laten zien. Ze doen me nadenken, vergroten mijn kijk op de wereld, stellen mijn eigen ideeën in vraag en dagen mij uit. Toch grote verdiensten ! 

Tenslotte heb ik deze week vakantie ook doorgebracht met Karin Fossum. Maar liefst 3 boeken heb ik gelezen van haar. Ik ben grote fan van haar geworden. Het eerste boek dat ik van haar las maakte grote indruk op mij, ook al was het geen thriller. De volgende 3 waren alle

drie thrillers die mij 's avonds vroeg naar bed lokten omdat ik toch maar wou verder lezen. Ik las

De waarschuwer

Kwade wil

Zwarte seconden

Deze drie boeken behoren alledrie tot de reeks van inspecteur Sejer. Ik vond alle boeken echt goed, maar wie er eentje wil 'proberen' raad ik "zwarte seconden" aan, die schiet er misschien net ietsje boven. 

Voila, dit was de oogst van anderhalve week kerstvakantie. De feestdagen zijn gepasseerd en hopelijk brengt dat nieuwe tijd om nog meer te lezen. De kerstfeesten hebben alvast voor een nieuwe oogst boeken gezorgd, waarvan een paar echte voltreffers. Dankjewel ! 

Fijne Kerst

Fijne dagen aan allen !

teleurgesteld in Nicci French, enthousiast over Karin Fossum

Het eerste deel van de 'dokter Frieda Klein' reeks, Blauwe Maandag, heb ik met een ruk uitgelezen. Ik verwachtte dan ook niets minder van het tweede deel 'Dinsdag is voorbij'. Maar het mocht niet baten dat het eerste deel zo'n vaart liep en spannend was. Bij het tweede deel bleef ik maar denken 'wanneer gaat het hier beginnen ? En toen het plot eenmaal geserveerd werd, was ik nog meer ontgoocheld.
Ik ben al nog eens ontgoocheld geweest in Nicci French, namelijk bij het boek 'Wat te doen als iemand sterft'. Ook dat heb ik uitgelezen en vond het maar niets. Raar hoe ik van één schrijver (in dit geval een duo) de ene keer verrukt kan zijn en de andere keer echt ontgoocheld.

Ik bleef aanvankelijk wat verweesd achter, want het is handig als je een schrijver kent waarvan je dan meteen een hele reeks kan lezen, dan ben je wel even zoet.

Toevallig kreeg ik een boek in handen van Karin Fossum, een Noorse schrijfster. Omdat wij hier nogal fan zijn van Noorse en Deense series, dacht ik dat dit misschien een schot in de roos zou zijn. En ja hoor, 's avonds kon ik niet wachten om naar de slaapkamer te gaan om daar nog minimaal een half uur te lezen in Het Huis der Dwazen. Ook al is Fossum gekend om haar thrillers, in dit boek schetst ze het verhaal van Hajna die opgenomen is in een psychiatrische instelling. Het is verbijsterend hoe Fossum in het hoofd van Hajna kan kruipen zonder zwaarmoedig te zijn of ook maar pogingen te doen om de beweegredenen of de wereld van de psychiatrie te begrijpen.  Ik vond het een boek met bijzonder veel psychologisch inzicht en respect voor wie mensen zijn. Echt een aanrader !

En met Fossum ben ik weer voor enkele maanden zoet, want ik zag in de bibliotheek dat ze nog een hele reeks boeken op haar naam hebben. Zalig !

en weg waren we !

Het lief en ik zijn huismussen en blijven heel graag thuis. We genieten van ons huis en van elkaar.
Wanneer we vakantie boeken is dat meestal in een drukke periode waarin we voelen dat we de tijd ons meesleurt en alleen leven op het ritme van onze agenda en taken die we moeten doen.

Eenmaal het vakantie is, vallen we in een ander ritme en genieten van de rust thuis. We vragen ons dan wel eens af 'waarom we zouden weggaan', thuis heb je immers alle comfort én rust. Toen we vrijdagavond thuis kwamen van het werk waren we echt blij dat we er voor een weekje 'uit' waren en dat we gewoon konden genieten van de luxe die 'tijd' heet. Het beviel ons dat weekend zo erg (moutainbiken langs De Demer, lekker lang op de koffie) dat we ons afvroegen waarom we in hemelsnaam een vakantie hadden geboekt.

Teruggekomen weten we waarom en laat ik hier nu de redenen op sommen om het niet meer te vergeten !

• op reis val je uit je oude patroon
  In ons geval betekent dat dat we toch weer 'een beetje gaan werken' (en later ontdekken dat we uren bezig zijn), we 'toch eens aan dat project moeten beginnen' (zolder opruimen, dit of dat eens grondig kuisen), de routine van de schoonmaak, de was en de plas. 
• op reis ben je enkel en alleen met elkaar
  Ook al hadden we een ruim apartement, we waren continu bij elkaar. Thuis gaat de een wel eens naar hier of daar (hoe dichtbij ook) of erger, werken we elk op ons bureau aan onze eigen projectjes
• op reis gaan is ontdekken en genieten
  alles is anders, het onderkomen, het eten, de tijd, de stad
• op reis gaan is weg zijn
  dat klinkt evident, maar door het letter afstand nemen gebeurt er ook een geestelijk afstand nemen van kleine en grote zorgen. Je bent niet omringd door de mensen die je herinneren aan van alles en nog wat (werk te doen, sociale verplichtingen)

Zo kan ik best nog even door gaan, maar het allerbelangrijkste is toch dit : het samen weggaan was creëren van omstandigheden waardoor we vrij waren voor elkaar en van zorgen. Misschien kan dit thuis ook, maar dat is toch een beetje moeilijker. 

En waar zijn we dan geweest ? In het buitenland ! Het 'verre' Nederland ! Den Haag ! 

We kozen voor deze bestemming omdat het dichtbij was en vooral omdat het in Nederland laagseizoen was dus heel lage prijzen ! Anderzijds was alles ook 'lekker gewoon' en 'net iets anders', want we aten er erwtensoep met rookworst uit Delfts servies.

Genoten hebben we, met volle teugen ! En  ook wel met spijt dat het gedaan is ! 

de kracht van de digitale wereld

Toch een beetje raar, een vakantie boeken, er zijn en geen mens zien van de hele organisatie !

Maar het kan dus en het is simpel.

1. boek via internet
2. betaal via internet
3. krijg een keycard opgestuurd 
4. rijd naar daar
5. gebruik de keycard zowel voor je apartement als voor diensten als zwembaden, parking, ....
6. check uit en laat de deur gewoon in het slot vallen. 

De sleutel mag je meenemen ! 

Zo was het bij de door ons geboekte vakantie bij Roompot.
We waren super tevreden van de 'service', al hebben we geen mens gezien. Maar het apartement overtrof zelfs de foto's die we gezien hadden op internet. 

Wat er in vergelijking met 'vroeger' niet meer is 

• reisbureau
• tussenpersoon
• papieren catalogus
• onthaal/receptie om je sleutel te halen/brengen ...

Dat is natuurlijk geld gespaard.

En werkgelegenheid. Ook dat. Ik troost me met iemand toch de brief verstuurd heeft, de postbode hem gebracht, de ICT-er de website gemaakt !

Skyfall

Daagse na de première (we waren in Den Haag, de film kwam uit op 31/10 aldaar, later dan in België dus) zijn het lief en ik naar SkyFall gaan zien.

Het is niet dat we specifieke James Bond liefhebbers zijn, we waren er op citytrip en een bioscoopje leek ons mooi meegenomen (maar merkelijk duurder dan in België).

We kozen voor een 007-film omdat we dachten dat we zo'n beetje de ingrediënten kenden.
Zo zou dit er in voorkomen volgens ons :

• het zou beginnen met een achtervolging
• er zou een vrouw in voorkomen 'in de macht van de vijand'
• met die vrouw zou James Bond iets hebben 
• er zou nu en dan een beetje sex in komen, zij het zeer propertjes
• er zouden diverse locaties zijn in grote wereldsteden

Veel meer moeite hebben we niet gedaan maar ik kan alvast zeggen dat onze verwachtingen helemaal juist waren. Het verhaal was magertjes en och, al zoveel gebruikt : een of andere snoodaard heeft de lijst van geheime agenten gestolen en wil deze wereldkundig maken. James moet dat natuurlijk verhinderen. 

Opvallend afwezig waren de 'gadgets' van Mister Q. Ze waren ook helemaal niet origineel : een zendertje om je locatie door te geven (duh, een onnozele GSM kan dat !) en een pistool 'custom made' dat enkel te gebruiken is door James Bond (huidherkenning). 

Deze film teert een beetje op het succes van de vorige films en natuurlijk op de verschijning van Daniel Craig.

't Ja, hij heeft echt wel iets ! 

Al vond ik 'm vooral subliem in het fragment bij de openingsscène van de Olympische Spelen ! 

nog eens westvlaams

Als vervolg op het vorig berichtje,dit is dus mijn thuistaal. En bij tijden mis ik het ;-)

jattetoet - jakkedoe

Deze week was ik voor een heel dagje in West-Vlaanderen. Veel te lang geleden, echt, want ik mag ondertussen al een half leven in Vlaams-Brabant wonen, West-Vlaanderen is toch iets anders. Iets héél anders. Via mijn zus krijg ik sappige verhalen over het dorp - het politieke steekspel in haar dorp is een soapscript waar - en via mijn schoonbroer word ik herinnerd aan de rijkdom van de Westvlaamse taal.
Ja hoor, rijkdom !
Zo reden we voorbij een affiche voor een Chiro-fuif. De jattetoet-fuif. Ik moest glimlachen, had het woord al zo lang niet meer gehoord. Die zou mijn echtgenoot zeker niet weten. Ik vertelde hem dat het woord verwant was met een ander woord dat hij wel al eens gehoord had, 'jakkedoe', maar hij bleef mij het antwoord schuldig.

Als het zo doorgaat zal ook ik die taal vergeten zijn, en dat is best spijtig. Mijn schoonbroer geldt als een monument in het gebruik en bewaren van het Westvlaams. Ik zal dus echt meer moeten langs gaan, om te genieten van die westvlamingen en hun taaltje. En hier nu en dan een paar woorden bewaren, voor het Brabantse nageslacht.

U mag ondertussen oefenen op de vervoeging van jattetoet.

van VHS naar DVD

Vroeger kon je opnemen op VHS en die opnames ook bewaren zoals in 'jaren bewaren'. Nu leven we in het digitale tijdperk waarin 'lang' zoiets - althans voor Belgacom - betekent als 30 dagen.

Meestal kom ik met die 30 dagen toe, als je het dan nog niet gezien hebt heb je toch te weinig tijd, maar er zijn ook dingen die je wil bewaren, voor jaren. In mijn geval gaat het dan om documentaires of filmfragmenten uit het nieuws die ik wil gebruiken in mijn lessen. Een stukje uit National Geographic bijvoorbeeld, of iets van Panorama. Na een jaar is dat echt nog niet 'verjaard'.

Dus heb ik zoals veel leraars een hoop VHS-banden die ik tot 2 jaar geleden kon gebruiken in de klas.  Maar met het verdwijnen van het krijtbord (en de intrede van overal smartboards) is ook de VHS-speler naar de kelders van onze school verhuisd.

Dus kocht ik vol goede moed de ion video2PC uit de Nieuwsbladshop. Woensdagavond besteld en vrijdag al bezorgd, over service kan ik niet klagen ! De bijgeleverde software zag er ook prachtig uit : ik zou makkelijk stukjes kunnen knippen, voorzien van titels enzovoort.

Ware het niet dat het een regelrechte lijdensweg was om de VHS-recorder aan de praat te krijgen met de pc, ondanks de bijgeleverde drivers. Het echtgenootje, dat beroepsgewijs toch met veel ICT bezig is, was maar liefst 3 uur (!) kwijt om te besluiten dat het niet zou lukken op mijn pc waar Vista op staat. Geen idee of die Windows Vista trouwens de oorzaak is, maar een beetje later lukte het wel op een andere pc waar Windows XP op draaide. Het zou best wél de oorzaak kunnen zijn, want bij de pop-up schermen kom je al eens de zin 'u mag de diskettes (!) verwijderen' tegen, wat mij leert dat dit een product is dat al heel oud is maar gewoon nu en dan een (niet volledige) update gekregen heeft.

Uiteindelijk is het wel gelukt, is er een connectie gemaakt tussen de PC en de VHS-recorder. Maar dan nog lukte het niet via de bijgeleverde bewerkingssoftware, maar wél via Windows Moviemaker, dat zo wel dezelfde mogelijkheden biedt.

Voor wie overweegt het apparaat te kopen zou ik ronduit zeggen : niet doen. Tenzij je natuurlijk ook een ICT-er in huis hebt die er zijn/haar hoofd wil op breken. Zoek maar even op internet en je vind onmiddellijk allerlei fora van mensen die dezelfde en andere problemen hebben met het apparaat. Als het om een paar videobanden gaat die je wil omzetten kan je dat via heel wat fotowinkels. Je betaalt dan misschien zo'n kleine 10 euro per band.

Of je zoekt een alternatief apparaat. Mocht u er eentje vinden dat geweldig goed werkt en waar je geen punthoofd van krijgt, mag u het mij altijd melden.

geknipt voor het regenweer

... dat is toch een beetje het ergste. Bij kou weer kleed ik me gewoon dikker aan, ik kan genieten van de herfstblaren en zelfs een flinke wind, maar regenweer vraagt om binnen te zitten.

Met dit boek bijvoorbeeld !

Het andere blogstersboek 'Allemaal Rokjes' ligt hier ook, maar in alle eerlijkheid hou ik meer van deze kleine projecten allerhande. En de tassen natuurlijk, daar kan je nooit genoeg van hebben !

Getting Things Done (1)

"Prettig en efficiënt werken zonder stress", wie wil dat niet ? Daarom kocht ik mij het boek Getting Things Done van David Allen. Ik probeer iedere dag een hoofdstuk te lezen, wie weet lukt het nog : dat stressloos en efficiënt werken !

Drie hoofdstukken heb ik ondertussen gelezen en tot nu toe zijn de hoge verwachtingen die ik had niet echt ingelost. Misschien komt dat omdat dit niet het eerste boek is dat ik lees over timemanagement, projectplanning of efficiëntie.

Toch vind ik het voor mezelf goed om nu en dan zo'n boek te lezen, al is het maar wat kritischer om te gaan met mijn eigen timemanagement en manier van werken.

Wat zijn de dingen die ik onthouden heb van deel 1 (= hoofdstuk 1-3)

• Een mens verliest veel tijd en energie door 'losse eindjes', dat zijn dingen die nog gedaan moeten worden (klein en groot), gedachten bij projecten, enzovoort. 

Ik herken dit heel erg, ik kan in de winkel staan wachten en plots nog aan iets denken. Erger nog, meestal is er in mijn achterhoofd een hele 'stroom aan gedachten' van 'nog te doen', 'hoe zou ik dit aanpakken', 'dit mag ik niet vergeten'. David Allen stelt voor om dit alles in een extern, volledig en betrouwbaar systeem op te bergen, zodat je je vrij voelt er niet meer aan te denken. Hoe dat in zijn werk gaat, komt in het tweede deel ter sprake. Voor mij betekenen deze losse eindjes inderdaad veel stress en belasting. De vakantietijd is juist zo heerlijk omdat er geen losse eindjes zijn en ik het gevoel heb dat alles 'natuurlijk' gaat en ik geen achtergrondruis van 'dit nog dat nog' in mijn hoofd heb. 

"Het grootste probleem is dat uw brein u voortdurend aan dingen blijft herinneren op momenten dat u er niets kunt aan doen" (p. 19)

Ook al heb ik het woord nergens gelezen, wat hij beschrijft is eigenlijk een manier om meer mindfull bezig te zijn. Om als je iets doet, ook met je volle aandacht hierbij te zijn, dus zonder achtergrondgeruis. 

1e les : als u telkens aan iets moet denken is uw hoofd niet helder, (...) U moet daarom alles waarvan u het gevoel hebt dat het niet af is, onderbrengen in een betrouwbaar systeem buiten uw hoofd. (p.11)

• Leer van tevoren bedenken wat u doet met alle soorten 'input' die u in uw leven toelaat, zodat u altijd een plan klaar hebt voor 'vervolgacties'. 

Dit komt er eigenlijk op neer dat je bij alles onmiddellijk bedenkt 'wat is de volgende actie'. Dat betekent nog niet dat alles in orde moet zijn, maar gewone het eerste actiepunt. Ik wil deze middag koken, de volgende actie is in dit geval inkopen doen. Dat moet ik niet onmiddellijk doen, maar wel bij de 'gedachte' de eerste handeling bedenken. Dat maakt het concreet en organisatorisch makkelijker. 

2e les : U moet uzelf duidelijk maken wat u precies hebt voorgenomen en besluiten wat u moet doen om dit uit te voeren

3e les : Hebt u eenmaal besloten welke acties u moet ondernemen, maak dan een systeem van geheugensteuntjes voor die acties, dat u regelmatig kan raadplegen. 

• Het natuurlijk planningsmodel : 
• Doel en principes : Wat wil ik bereiken binnen welke grenzen ? 
• Zich het resultaat voorstellen
• Brainstormen (allerlei mogelijke gedachten toelaten ! Wat is allemaal mogelijk ?)
• Organiseren (wat hou ik over van de brainstorm ?)
• Volgende acties bepalen (wat moet ik hiervoor doen ?)

Het is natuurlijk gezond verstand, maar het viel mij bij het lezen van de paragraaf 'doel' op, dat wij op het werk soms een werkwijze moeten hanteren of een opdracht krijgen waarvan het doel totaal niet duidelijk is. We krijgen het gewoon op ons bord.

Het duidelijk kennen (en ik veronderstel, er mee instemmen) van het doel heeft alleen maar voordelen

• het motiveert
• de middelen worden goed ingezet (je weet waarvoor het moet dienen)
• het maakt duidelijk waar je je moet op richten 
• ...

Vooral dit laatste is bij mij blijven hangen en op de een of andere manier zou ik dit wel eens op mijn werk willen aankaarten. Want het niet kennen van het doel is niet motiverend. En het is eigenlijk idioot, werk te moeten uitvoeren en het 'waarom' niet weten.

The Green Butchers

Wij houden hier nogal van Skandinavische series en wanneer er al eens een film van ginder hier geraakt is het meestal raak. Zo ook met The Green Butchers (2003), een film die je in één ruk wil zien en die je blijft verbazen. Het verhaal kon zo van Roald Dahl zijn, dus je moet wel tegen iets kunnen, want een stukje horror zit er ook in, mét een vleug humor !

Girl Interrupted

Heel erg genoten van deze film!

Susanna: I'm ambivalent. In fact that's my new favorite word. 
Dr. Wick: Do you know what that means, ambivalence? 
Susanna: I don't care. 
Dr. Wick: If it's your favorite word, I would've thought you would... 
Susanna: It *means* I don't care. That's what it means. 
Dr. Wick: On the contrary, Susanna. Ambivalence suggests strong feelings... in opposition. The prefix, as in "ambidextrous," means "both." The rest of it, in Latin, means "vigor." The word suggests that you are torn... between two opposing courses of action. 
Susanna: Will I stay or will I go? 
Dr. Wick: Am I sane... or, am I crazy? 
Susanna: Those aren't courses of action. 
Dr. Wick: They can be, dear - for some. 
Susanna: Well, then - it's the wrong word. 
Dr. Wick: No. I think it's perfect. 

lesgeven is altijd 't zelfde (dacht u)

We zijn weer volop bezig : lesvoorbereidingen. En ja, sommige lessen zijn 'dezelfde' en dan is het enerzijds inhoudelijk opfrissen (hoe zat dat weer in elkaar ?) en ook de didactische strategie bekijken, want de tijd dat de leerkracht de leerstof 'gaf' en de leerlingen de leerstof 'kregen' is al lang voorbij. Er is volop interactie en ik denk dat de achtminutenregel voor mijn leerlingen echt wel geldt, àls ze al zo lang hun aandacht houden.

Dit jaar heb ik geen nieuwe cursussen, oef, dus dat valt mee. Vorig jaar was er een nieuwe cursus en een nieuwe technologie : onze krijtborden werden vervangen smartboards en we gebruiken nu massaal 'bordboeken', dat lijkt een beetje op een geprojecteerd handboek met dat verschil dat er allerlei media (geluidsfragmenten, videobeelden) in geïntegreerd zijn die via het 'touchscreen' van het bord geactiveerd kunnen worden. Gelukkig, die technologie zijn we al weer meester ! 

Dit jaar komt er weer een stuk nieuwe software bij die vooral de planning van de lessen en de evaluatie van de eindtermen bijhoudt. Nu is dat eigen aan de tijd, dat werknemers met nieuwe software leren werken, de tijd staat immers niet stil. Maar wij testen dikwijls software uit die nog maar net uit is en waarvan nog geen echte evaluatie bestaat bij scholen of ze al dan niet goed is én rendeert. Er zitten dikwijls nog kinderziektes in en de software moet ook nog worden aangepast aan onze schoolomgeving. 

Verder verhoogt opnieuw de druk op het behalen van resultaten. Alleen zijn leerlingen geen computers waarbij het gewoon een kwestie van input + verwerking = resultaten is. Er kan heel wat mislopen en het is bij het begin niet altijd duidelijk wat de oorzaak is. Soms zit een leerling in de verkeerde richting. Kiezen voor TSO of BSO na de lagere school lijkt echt wel not done, waardoor sommige leerlingen straks tegen een gigantische frustratie aanlopen. Dat vind ik zo ontzettend spijtig, je ziet die kinderen met goede moed beginnen en na verloop van tijd gewoon 'verdrinken'. In het ergste geval nog eens met alle druk van thuis erbij. 

Maar goed, we zijn weer begonnen, september ! 

Uitdagingen genoeg ! 

Verwende kinderen

is de titel van de intro in weekend Knack. Lene Kemps vertelt er over Home Mama en de kinderen - twintigers - die helemaal niet meer weg willen.

Als grote schuldige wijst de schrijfster (Sally Koslow) uiteraard naar de barre economische situatie, maar vooral naar zichzelf en de andere babyboomouders. Naar de generatie die geen autoriteit aanvaardde en er nu ook geen wil uitoefenen. De ouders die de goedkeuring van hun kinderen nastreven, en liever de beste vriend zijn dan de boeman. Ze hebben hun nakomelingen verwend met alle beste bedoelingen. Hun kinderen kregen privéleraars en therapeuten om hen voor te bereiden op de echte wereld. Maar ze moesten nooit de wasmachine aanzetten of de tafel dekken. Ze kregen computerspelletjes en dvd's omdat hun ouders zo hard werkten, maar zelf moesten ze amper iets doen. (...)

Ik zie het dagelijks en het is punt van veel discussie. De beste bedoelingen, echt waar. Maar soms ook ronduit zielig, 'ouders die de goedkeuring van hun kinderen nastreven', en kinderen die dat zeer goed weten.

Geen verwijt aan die kinderen trouwens. Ze weten niet beter. Of zoals ik het uit de mond van een 18-jarige hoorde : waarom zou je met de fiets naar school rijden als je ouders je elke dag willen voeren ?

weer een illusie armer !

Onze vorige weegschaal had kuren. Je ging er twee keer na elkaar op staan en er kon een verschil zijn van een kilo of meer. Ik begon me al 3 keer te wegen en onthield dan het tussencijfer. (Manlief koos trouwens consequent voor het laagste cijfer !). Maar als je echt een beetje je gewicht in het oog wil houden is dat natuurlijk nonsens.

Dus kochten we gisteren een nieuwe weegschaal.
Het goede nieuws is dat je je 3 keer na elkaar mag wegen en de display 3 keer hetzelfde cijfer toont.
Het slechte nieuws is dat het cijfer ongenadig 2 (twee !) kilo meer was dan het 'tussencijfer' op onze vorige weegschaal !

Kan ik meteen ook - en dat is maar goed ook - op mijn voeding letten. Geen gefoefel deze keer !

Hier een hoop wijze lessen - voor wie wil afvallen - op een hoop !
Vooral dat van die soep vind ik geweldig, zeker omdat ik sowieso al een soepfan ben !

Take me to the moon

Mijn mond valt niet gauw open, maar toen ik mijn eerste wandeling door het centrum van Lissabon maakte wist ik niet wat ik zag : een gigantische lift tussen twee straten door ! De lift staat niet in een gebouw maar is een constructie op zich, gebouwd door een leerling van Eifel. Het verbindt het lager gelegen deel van de stad met een hoger gelegen gedeelte. Voor als je het niet ziet zitten om al die trappen te doen. Er is wel eens gezegd dat deze lift je naar de maan brengen kan !