donderdag 22 januari 2015

Eén mens is genoeg





Hierboven
"Voor ons moeder was het als huiswerk maken, wie goed bad, kreeg veel punten, zoiets, die met de meeste punten vloog direct de hemel in. Op de vraag hoe dat zat met de sukkelaars die niet goed konden rekenen of schrijven, had ze nooit een antwoord. Stonden die voor de rest van de eeuwigheid in de hoek ? Zo wreed konden ze hierboven niet zijn, zei Louis". 

Gebroken hart
"Als ge met twee weent, valt ge allebei van de wereld. Maar altijd brak mijn hart. Het is raar hoe dikwijls uw hart kan breken en ge toch niet doodgaat."

Slapeloosheid
"Het zijn de nachten die het zwaar maken. Ik doe mijn ogen dicht en het licht gaat al aan in mijn kop. En dat licht is zo fel dat mijn ogen vanzelf weer opengaan en ik naar het donker begin te staren. In feite staar ik naar niks, want er is niks te zien. Niet om uit te houden is dat. De ene mens staat op en loopt rond, de andere neemt pillen, een derde telt schapen, een vierde begint te bidden. Ik blijf liggen en tel de schapen."

Zot worden
"Ge kunt van veel dingen zot worden, zeiden ze in het gesticht. Meestal voelt ge het aankomen. En soms kunt ge het tegenhouden. Wij gaan u leren hoe."


Els Beerten, Eén mens is genoeg, 2014, 256 blz.
Ontzettend graag gelezen, vandaar 4 sterren.  Mijn review vind je hier
(Mijn) format : Kindle (hier te koop)

woensdag 21 januari 2015

Doodgewone dingen





Lilith heeft een heuse rubriek in De Standaard Magazine alwaar mensen vertellen over de doodgewone dingen die hun hart laten zingen. En kijk zie, ze nodigt uit om ook virtueel mee te doen

Dit is mijn lijstje :

  • Met weinig volk in het zwembad het zonlicht zien spelen op de bodem van het bad. Het staat hoog in mijn lijstje van alledaagse dingen die mij diep gelukkig kunnen maken.
  • Guilty Pleasure : een nieuw figuur van Playmobil, ook al zijn mijn kinderen ondertussen veel te oud.  Het bestond nog maar net toen ik klein was en dat heb ik altijd vreselijk gevonden, dat zo'n schoon speelgoed er toen nog niet was. Dus nu en dan koop ik zo'n surprise. Omdat leeftijd een state of mind is.
  • Helemaal verdwijnen in een boek en een paar uur van de wereld zijn. Vrienden worden met de personages en doen alsof ik ook meedoe, in dat boek. Al was het maar als toeschouwer en mens aan den toog. Helemaal in het verhaal zitten.
  • Zien dat de weegschaal lief tegen mijn is al heb ik dat niet verdiend. Glimlachen dan. Er bestaat zoiets als barmhartigheid en oeverloze vergiffenis (voor al dat zoet).
  • De zon en het licht dat overvloedig overal schijnt. Winter, zomer, het maakt niet uit. De wereld is plots lichter en het hart minder zwaar. Iedereen is op slag veel mooier.
  • In de kringloopwinkel iets vinden dat ik al jaren wou maar dat toen te duur was of onvindbaar. En het daar nu zien pronken. Alsof er zoiets bestaat als lotsbestemming.
Ook meedoen ? Schrijf het postje en zend je link in de comments van Liliths bericht

maandag 19 januari 2015

De week in beelden



De week zat barstensvol. Met twee werkdagen die duurden van 7:50 tot na 20 uur hadden zowel het lief als ik het wel gehad. 12 uur op het werk, tussen het volk en er het verstand maar bij houden. 

Het hele weekend viel dus zowat in duigen. Soms is een mens gewoon te moe. We troosten ons met etentje in Hasselt en een koffie in de Kringloopwinkel. Want de kringloopwinkel heeft daar een echt café, geen zelfbediening (die ook op prijs gesteld wordt) zoals in vele kringloopwinkels, maar een café met een toog waar je zelfs cappuchino kan bestellen en daarmee meteen het goede doel tweevoudig steunt. (Kringloop én Fair Trade !). Een mens zou voor minder blijven hangen daar. 






Ik liet het lief zitten in het café (hij dommelde nota bene wel in slaap zeker ?) en ging op schattenjacht. Je weet nooit, in zo'n winkel. En zo zag ik bovenstaande kopjes. Ik vind ze één en al vrolijkheid uitstralen en ik zag ze zo al in onze keuken. Niet allemaal, zo'n dingen koop ik maar per twee, kwestie van bij iedere koffie te kunnen kiezen. Maar hoe verleidelijk ook, ik liet ze staan, niet voor de 70 cent maar wel omdat hoe meer spullen hoe meer opruimen betekent. Soms, heel erg soms hou ik dat nog eens in gedachten. 

Maar snuisteren in zo'n winkel blijft een belevenis. Al is het maar omdat ik daar dingen zie die ik anders niet tegenkom. Kleerkasten met problemen bijvoorbeeld. Ze zijn daar wel eerlijk in die winkel. 


Woensdag had ik mijn 'om de zoveel maanden' afspraak met een vriendin. We zaten samen op kot, dus reken maar uit hoe ver dat terug gaat. En nee, ze is niet ingetreden in één of ander klooster, ze had gewoon een gigantisch goed idee voor een bistro en wel de Engelenburcht in Tildonk. Het Ursulinenklooster is daar geretaureerd en er is nu een restaurant - denk vooral aan de refter van Harry Potter, majestieus ! - en een bistro.

Foto's nemen van mensen die aan het eten zijn vind ik erover, maar zo'n toiletdeur (nee, er was verder niemand aanwezig), dat moet toch kunnen. Een echte aanrader is het daar ! Wij bezochten de bistro en namen de dagschotel. Schoon, schoon schoon is het daar, ge moet hier maar eens zien !


zondag 11 januari 2015

De week in beelden - hoe ik deze week probeerde te overleven

Ik ben het jaar niet goed begonnen. Het is een beetje alsof ik de trein gemist heb of misschien zelfs op de verkeerde trein zit.

Het hele thema deze week was bijgevolg 'overleven'. Ik heb alles uit de kast moeten halen om te overleven. Dat had allemaal te maken met het werk waar het totaal niet wou vlotten.

de ondragelijke lichtheid van het bestaan 




Er zijn dagen dat ik er goed tegenkan en er zijn andere dagen dat het mij 's morgens al de moed ontneemt. Files. En dan spreek ik niet over de Brusselse Ring of zelfs de ring van Leuven, maar een simpele provinciale weg waar alle mensen natuurlijk hetzelfde moment dezelfde richting uitmoeten. 
50 minuten voor 25 kilometer. Het kan mij misschien troosten dat het met het openbaar vervoer meer dan 2 uur per rit zou zijn. 

Zelftroost



Teruggekomen van het werk leek mijn lichaam één stuk beton. Alles zat vast. Het hoofd zat onder hoogspanning en dat was nog maar de eerste dag.
Ik besloot om naar 'de zolder' te trekken en alles eens goed uit te zweten in de sauna. Ondertussen kijkend naar een serie die mij toeliet om het verstand op nul te zetten.
Het lichaam was mijn dankbaar. En ik de sauna. Moet ik meer doen !


Dit was het beste gedacht van de week. Gaan zwemmen. Lopen is ook goed, maar zwemmen, daar word ik helemaal zen van. Muziekje op en er is alleen nog 'ik en het water'. Zwemmen heeft een gigantisch kalmerend effect op mij. Dat ik een hele baan voor mij alleen had maakte natuurlijk ook veel goed. Het zwembad zelf was al de rust zelve. En nee, dat is bijlange niet overal zo. 

Schuldig 



En natuurlijk ben ik in de val getrapt van menig gestresseerd mens : eten ! Zoet ! Dubbele val trouwens, want ik heb mij helemaal laten gaan door het ingrediënt 'havermoutvlokken' alwaar het duiveltje in mij zei 'dat gaat hier supergezond zijn'. Jaja, je moest maar eens zien hoeveel (witte !) suiker daar in zit.  Ik durf al niet meer op de weegschaal te staan ! 

Soms vraag ik mij af : ben ik nu de enige die bij tijden overspoeld word door stress en de vraag 'is dit alles ?'  Volgend week hopelijk beter ! 






woensdag 7 januari 2015

Boeken van 2014

Dit zijn de boeken die ik in 2014 gelezen heb !


Als Goodreads het allemaal goed geteld heeft zijn er dat 30 !

Top 3 fictie

  1. Stefan Brijs : Post voor mevrouw Bromely.
    Heel goed geschreven en een sterk beeld over wat de oorlog betekende voor gewone mensen. Een meeslepend verhaal ! Mijn review vind je hier.
  2. John Boyne, De witte Veer : ook al over de oorlog, of beter : over vriendschap en verraad.
    Mijn review vind je hier.
  3. Dave Eggers, De cirkel, omdat het mij ogen (nog meer) opende. Komen we in een maatschppij waarin privacy niet meer bestaat en alles en iedereen openbaar is ? 

Top 3 non-fictie

  1. Stephen Covey : prioriteiten. Ik zou het ieder jaar opnieuw moeten lezen ! Hier vind je mijn review.
  2. Stephen Covey : De 7 eigenschappen van effectief leiderschap
  3. Skidelsky : Hoeveel is genoeg ? Omdat ik mij steeds meer vragen stel bij 'nog meer econmische groei', nog meer consumptie, nog meer verdienen, .... ten koste van wat ?

Top 3 slechtste boeken

  1. Donna Tart, het puttertje. Een kanjer van een boek, een verhaal dat blijft dwalen. 
  2. Dave Eggers, Wat is de Wat. Zelfde reden als hierboven 
  3. John Williams : Stoner : geen vaart, misschien te weinig heroïsch, misschien gewoon te triestig. 

Het meest bizarre boek

staat niet op de lijst van 2014 omdat ik op het eind van het jaar nog maar aan pagina 750 zat en er nog 250 te gaan had ! 
  • Murakami, 1Q84 : vreemd, vreemd vreemd. En toch blijf ik verder lezen. Meer dan 1000 bladzijden ! 

De meeste boeken heb ik gelezen op een E-reader en ik blijf een zeer grote fan ! 

zondag 4 januari 2015

Week in beelden

Het lijf 



In mijn zoektocht naar gezonde fastfood : de banaenhavermoutcake ! Heel erg tevreden over, ik gooide eieren, melk, zelfrijzende bloem, havermoutvlokken, suiker en een snuifje zout allemaal samen in een kom tot ik een mengsel had 'dat er op trok'.  Met maten en gewichten heb ik dus niet gewerkt. Hoe dan ook : dit is een terugkomer ! Prima om mee te nemen naar het werk !


Afzien



Afzien is zeker een te groot woord, maar ik heb het niet op de winter en zeker al niet op z'n korte dagen. Gelukkig gaat dat veranderen, de dagen gaan weer lengen ! 

Uitstap



We waren van plan om naar de Winterefteling te gaan en zijn uiteindelijk bezweken voor Winteravonden in Bokrijk. Op de site ziet het er heel goed uit maar wij waren niet zo enthousiast, ondanks het feit dat we verder wel fans zijn van Bokrijk.  Laat ik mij nooit meer ompraten door het lief ! 


Verder was het een kalme week die ik vooral doorbracht met veel lezen. Pikkety en Haruki Murakami. Ik denk samen goed voor meer dan 1600 bladzijden, dus ik ben er nog wel even zoet mee. 

Het lief begon het jaar met een waar affront. Gelukkig kon hij er (naderhand) toch mee lachen ! 



donderdag 1 januari 2015

Mijn 12 beste productiviteitstips

Onderstaande tips hebben de tand des tijds en vooral alle mogelijke verleiding weerstaan. Voor mij werken ze. Eén ding hebben ze gemeen : ze zijn supereenvoudig en overal toepasbaar.



  1. Beter 10 kleine taken dan 1 groot
    Deze is vooral een aanrader voor taken die je niet zo graag doet. De meeste van mijn taakjes zijn 10 minuten, met een maximaal van 30 minuten.
    Voorbeeld : elke dag 10 minuten bureaurafel opruimen. Niet meer en niet minder. Evenals elke dag 10 minuten de keuken opruimen. Het is niet dat ik reikhalzend uitzie naar opruimen. 10 minuten is behapbaar en zelfs al heb ik helemaal geen zin, ik kan mijzelf wel overtuigen om een vervelende karwei toch 10 minuten te doen. Hetzelfde met onkruid wieden. Dan maar elke dag 10 minuten (in de zomer dus !).  Bedenk maar eens hoeveel voldoening dat geeft : weer een taak afgevinkt, een vervelende zelfs !

  2. Focus op 1 ding, 1 doel
    Ik ben zeer snel afgeleid, zeker als het om vervelende taken gaat zijn er altijd (leukere) dingen die belangrijker lijken. Het opruimen in de keuken is dan ook : aanrecht en tafel, niets anders. Het opschonen van mijn e-mail is deleten en in juiste mappen steken, en niet antwoorden of lezen.

  3. Zet regelmaat
    Vele kleintjes lopen op tot één groot, zowel in het voldoen van de taak als in het verwaarlozen van de taak. Het opruimen van mijn bureau(-tafel) gebeurt elke dag. Voor sommige taken heb ik een wekelijkse of zelfs maandelijkse herhaling. Ik gebruik daarvoor een schitterende app die mij bij de les houdt.

  4. Zorg voor afwisseling
    Toen ik mijn bezorgheid uitte aan een vriend van mij omdat hij volgens mij - hij was CEO van een groot bedrijf - geen onstpanning had, zei hij me 'mijn ontspanning zit in de afwisseling'. Je kan van je werk ook soms afwisseling maken. Papieren ordenen is een verademing na een intellectuele inspanning. Als ik de hele dag druk bezig geweest ben met mensen kan ik, omgekeerd, gelukkig zijn dat ik eens in alle stilte mijn hoofd kan gebruiken om te studeren.

  5. Voorzie voor alles hoeveel tijd je er zal aan besteden
    In principe is dit een tip die dicht samenhangt met nummer 1, al kunnen natuurlijk niet alle taken herleid worden tot 10 à 30 minuten (al neemt volgens mij je rendement wel af als je te lang met hetzelfde bezig bent, alsook je focus, waardoor je misschien wel bezig bent met dingen die je doel (punt 2) niet waren).
    Voor mij is dit heel belangrijk omdat ik niet zo tijdbewust ben. Of het nu om een taak van 10 minuten of om eentje van een uur gaat, met de klok voor mij én een goed geformuleerd doel, weet ik wat ik in die tijd wil bereiken. Daardoor word ik minder afgeleid. Het verplicht mij ook tot realisme, want ik ben dikwijls zo naïef van te denken dat ik zeeën van tijd heb.
    Opnieuw : ik gebruik daarvoor  weeram diezelfde prachtige app.

  6. All work and no play makes Jack a dull boy
    We leven niet om te werken. Dat is althans mijn opvatting. Maar wie niet oplet werkt gewoon de hele tijd want er is altijd wel iets te doen en het kan altijd beter. Daarom : plan ook wat je graag doet en gebruik dezelfde principes. Zet er tijd op en zet voor jezelf scherp wat je wil doen met die vrije tijd. In mijn geval is sporten en lezen evengoed een "taak". Het zijn dingen die ik belangrijk vind. Het helpt ook om evenwicht te vinden. Ik heb zelfs zoiets als 'sociaal leven' als taak !
  7. Plan per week en niet per uur
    In zekere zin plan ik per dag, maar ik zet nergens dat ik op dit moment dat ga doen. Er zijn teveel zaken waar je geen controle over hebt en dan is je hele planning op zeep. Ik kan door die geweldige app wel kiezen of ik een week- dan wel een dagoverzicht wil. Wat ik niet gedaan heb die dag, verhuist gewoon naar de volgende dag. (jaja, opnieuw dankzij die app !)
  8. Vraag je bij alles af wat je prioriteiten zijn
    Dit is misschien nog het allerbelangrijkste en ik geef toe dat ik hier nog niet zo goed in ben. Sommige mensen zullen vinden dat handdoeken gesstreken moeten worden, of lakens, maar is het wel je tijd waard ? Dit is nog een onschuldig voorbeeld, bij mij is het dikwijls de grens tussen 'meer dan goed genoeg ' en 'perfect'. Of in sommige gevallen merk ik dat ik toch veel tijd in de vorm steek terwijl het overduidelijk is dat van mij vooral inhoud gevraagd wordt (die ik ook geef, maar ik steek ondertussen toch wel veel tijd in de vorm ook).
    Is wat ik doe, wel hetgene dat ik wil doen ? Is dat wel mijn taak ? Is het gerechtvaardigd dat ik er zoveel tijd in steek ?

  9. Durf te kuisen in verplichtingen / gewoontes
    Dus ook in sociale contacten en gewoonten waar er zonder dat je er erg in hebt, veel tijd in kruipt. Voor Facebook gebruik ik Waste no time, waardoor ik maar 10 minuten per dag op Facebook kan.  Je kan het aanpassen naar wat eigen voorkeur. Ik maak ook gebruik van Freedom, waardoor gewoon je hele internet platligt. Wastnotime doet de job echter even goed.
  10. Ga ten rade bij anderen hoe zij het voor elkaar krijgen
    Zelfs al neem je niets over, het zet je eigen tijdsgebruik in vraag. Ik ben zelf een gigantische fan van Stephen Covey en dan vooral van zijn boek prioriteiten, waarin hij stelt dat het niet gaat om zoveel mogelijk in zo weinig tijd te doen maar wel om die dingen te doen die je echt wil doen. Hij maakt in zekere zin ook geen onderscheid tussen privé en werk, wat ik geweldig vind. Tenslotte wil je ook een goede echtgenote (echtgenoot), vriend, moeder, etc. zijn en zou het heel triestig zijn dat je éérste/enige prioriteit je werk is en de rest daaronder lijdt.
    Tik het woord 'lifehacking' in en je staat versteld van de goede tips.

  11. Durf niets doen
    Nog eentje waar ik het moeilijk mee heb in een tijd waarin alles rendement moet hebben. Op zondag durf ik soms wel enige tijd lummelen en dus alle tips die hier boven staan compleet overboord gooien. Ik durf dan te zappen of gewoon in mijn hangmat te liggen. Ik durf lui zijn. Volgens mij is daar niets mis mee voor zover het een keuze is. Naar verluidt lag Descartes tot de middag in zijn bed en kreeg daar z'n beste gedachten.
  12. Een app helpt
    Er zijn vele apps en ik heb er al vele gebruikt voor lange en voor korte tijd, betalend of gratis maar voor mij is Remember The Milk de beste app. Ten eerste geloof ik in het devies van David Allen (Getting Things Done) dat je een dumplaats nodig hebt voor alles wat in je hoofd komt. Dat kan bij RTM. Je kan elke taak van een begin- en einddatum voorzien, maar ook van allerlei tags (om taken te bundelen) en van tijd. Dat laatste is voor mij belangrijk. Als ik zie dat er op mijn daglijst (bovenop mijn tijd op mijn werkplaats) nog 5 uur taken staan, dan weet ik dat dat onmogelijk is. Er is integratie met Evernote - Gmail, Gmail Tasks enzovoort. Ik kan de lijst raadplegen op al mijn aparaten. Het systeem kan zelfs de hele manier van GTD integreren, iets wat ik niet gedaan heb wegens volgens mij te ingewikkeld. 

En aangezien ik graag lees/hoor hoe anderen het doen, ben ik heel gelukkig als je een postje laat met jouw tips of een verwijzing naar je blog/een URL.  Dankjewel ! 

maandag 29 december 2014

De week in beelden

Huis



Er zijn jaren geweest dat er nooit genoeg kerstversiering in huis kon zijn. In 2008 bijvoorbeeld, toen was dit gewoonweg het decemberproject, terwijl ik in 2011 alweer een ode aan het alledaagse schreef. Dit jaar was er ook een minimale kerstversiering en wel bovenstaand engeltje dat ik ergens in een lade heb gevonden bij het opruimen. Voor de rest blijf ik wel bij die ode !

Winter




Dat alles betekent echter niet dat ik kan ontsnappen aan de winter met zijn korte dagen. Het licht, ho, wat mis ik dat ! Omdat ons huis nogal groot is en de dreiging van de Black Out precies nogal wat indruk op mij gemaakt heeft, staan vanaf de schemering in alle vertrekken kaarsen zodat je je weg kan vinden van de ene ruimte naar de andere zonder dat je het licht hoeft aan te steken. Je hoeft zelfs de kaars niet aan te steken, gewoon een tikje geven en ze brandt ! En dat zonder rook !

Het lijf 




Ik blijf zoeken naar gezonde, snelle ontbijtrecepten met zoveel mogelijk variatie. De eerste foto is Griekse yoghurt met frambozen. Heel erg lekker, maar ik vrees aan de vette kant. Eronder - de slechte foto dus - een smoothie van wat hier dringend moest worden weggewerkt : ananas - kiwi, banaan en munt. Lekker en zeker zeer voedzaam. Maar geef mij toch maar de rode vruchten ! 

Winter



Ha, het leek al bijna alsof we op skivakantie waren, maar dit was gewoon een lange wandeling in Limburg. Knalblauwe lucht en vast sneeuw, dat moét je toch gewoon buiten ? 



Op de feestjes na was het hier anders heel rustig, helemaal zoals ik het het liefste heb. Manlief en ik met een boek (in mijn geval e-reader) in de hand en ergens een grote kan thee en voor de rest geen geluid. Klinkt misschien oersaai - maar hé, zo hebben wij het graag ! Genieten van rust en natuur, goeie lectuur, wat wil een mens nog meer ? (Het lief antwoordt : goed eten !). Ach ja. 








donderdag 25 december 2014

Geen genade op Kerstavond





Het ging er weinig vreedzaam aan toe bij ons op kerstavond, "Pakt ze", "Laat ze betalen", "Zet 'm een hak", "Geen genade !", oftewel Kerstavond met de ondertussen al 20-jarige zoon en bijna 18-jarige dochter en 'de ouders' tijdens een gezelschapsspel.
Eén keer gewonnen, voor de rest zwaar afgezien. Nog nooit zoveel met mijn leven bedreigd en één ronde bijzonder slecht geïnvesteerd !

dinsdag 23 december 2014

Met alle goede wil van de wereld (over de zorg voor kinderen)

Bron 

Ik zou het zo naar heel wat collega's in het onderwijs willen sturen, onderstaand citaat van Ben Segers, u wel bekend uit 'Wat als' en 'Safety First', want ook in het onderwijslandschap zijn de visies op zorg zeer uiteenlopend. Ze gaan van 'dat hij/zij zijn plan trekt' (wat ik gelukkig zelden hoor) tot 'We nemen het probleem uit handen" (tot grote ergenis van ondergetekende).

Voorbeeld : leerlingen moeten een atlas bijhebben op hun examens. Als ze die vergeten dan kunnen ze, nadat diegene die wel z'n atlas meehad hem niet meer nodig heeft, hem lenen van die leerling. Tot hiertoe, redelijk, al zullen vele (onderwijs-)mensen zeggen "We moeten zorgen dat er hier op school ook atlassen zijn, zodat de leerlingen die het vergeten over een atlas beschikken". 
Een leerling kan niet goed noteren. In de 'we doen alles voor de leerling' wordt dit : we zorgen dat hij kopies kan krijgen van ingevulde bladen van de leerkracht.
Dat die leerling dan, eens hij aan de hogeschool/universiteit begint, niet kan noteren, kan je hem niet kwalijk nemen.

U mag er over denken wat u wilt, maar ik kan zo raden wat Ben Segers er over denkt.

Ik was de jongste van vijf kinderen en ik ben heel lang de kleine gebleven. Iedereen deed alles voor mij. "Voorzichtig, Ben, ik doe dat wel", die houding. En hup, mijn moeder stopte - met alle goede wil van de wereld - vijf potjes eten voor iedere dag in mijn reistas. Dat is heel gezellig en warm, maar wat ben je ermee in het woeste leven ? Alles werd me uit handen genomen en ik heb nooit geweten wat het was om verantwoordelijkheid te nemen. Ik heb het daar nog moeilijk mee. Ik heb een chronische onmacht om voor mezelf te zorgen. Voor mij is het belangrijk dat ik me daar bewust ben van geworden. Ik heb flink wat mindere periodes gekend in mijn leven. Ik ging van heel hoog naar heel diep. Ik wist niet waar het vandaan kwam, die intense tristesse. Als ik op zoek ging naar de oorsprong, dan kwam ik uit op het besef dat ik nooit heb moeten vechten voor mezelf. Dat is geen verwijt. Dat is een vaststelling".
Knack Focus 17-23 december 2014

Ik zie het zoveel : ouders, leraren die alles uit handen nemen van hun kind/leerling, opdat het maar niet zou vallen, geen schrammetje zou oplopen, geen frustratie zou kennen. Met de beste bedoelingen, inderdaad. En ook wat de gevolgen zijn, zoals Ben Eggers het zo goed verwoordt. Die gevolgen zijn voor beide partijen erg, want ook de ouders/zorgverlener zit met de handen in het haar : heeft hij/zij zoveel gedààn, opgeofferd dikwijls met zo'n resultaat.  Beide partijen blijven dikwijls gedesillusioneerd achter. Het was tenslotte vol goede wil.

zondag 21 december 2014

De week in beelden

Afkicken



Wat ontbreekt er op de foto ? Suiker ja, of in mijn geval het vertrouwde doosje stevia. Van het ene op het andere moment besliste ik dat ik het zou afleren : stevia in mijn koffie, oftewel de automatische reflex om ook koffie 'zoet' te maken. We zijn een weekje ver en ik mis het niet. Op naar het volgende !

Het werk 



Klassenraden, zoals u hier al kon lezen. Hopen dat ik geen stijve nek krijg van het kijken naar het Smartboard. Vergadermarathon, 't heeft geen naam. 


En na al dat vergaderingen - ge wordt er doodsuf van - mee de schoolfuif organiseren en weten : hier doen we het voor, voor die jonge gasten. Zij hebben gewerkt ! Zij verdienen feest ! (en ook een kerstontbijt en nog een sportieve activiteit, nee, 't is niet dat ze een hele week thuis gezeten hebben...)

Mindfood



Na de kleine, de grote ! Hij weegt meer dan een kilo en telt 816 bladzijden. Gelukkig besloot de auteur om zijn bijlages gewoon op internet te zetten, kwestie van 'm nog te kunnen dragen. Ik ben er wild van maar besef ook dat dit materie is die helemaal 'mijn ding' is. (Misschien toch verkeerde studie gedaan ???). 816 bladzijden, dat wordt een leesrooster, anders ligt hij hier volgend jaar nog ! 

aanval



Ik ben er weer te laat aan begonnen, en een simpel stuk karton met een wens en je naam eronder zou ook goed zijn, ware het niet dat ik tijdens de kerstperiode plots een aanval van 'crafting' krijg, iets wat mij voor de rest van het jaar totaal vreemd is, op enige naai- en haak- en breiprojecten na. (Hm, toch niet zo erg precies !). Stempels, washi-tape en vooral veel chaos ! 

Aan u lezer, alvast een fijne kerst ! 

vrijdag 19 december 2014

De geheimen van de klassenraad





In mijn verbeelding (toen ik jong was en leerling) zag ik ze al zitten : de leerkrachten die zuchtend en puffend rond de koffietafel hun hart luchtten over die leerlingen die 'maar niet meewilden'. Want ik zat in een woelige klas en menig leraar werd er het vuur aan de schenen gelegd. Nu ik er als volwassene op terugkijk heb ik pure compassie met die leerkrachten, want wat wij als tienermeiden meemaakten - the survival of the fittest - transporteerden wij gewoon naar de leraren, we zouden wel eens zien wie er zou overleven en wie niet. Sommige leraren overleefden, anderen niet.
De klasseraad - waarvan het gevolg meestal een algemene klaspreek was - leek in mijn ogen dan ook de therapeutische zelfhulpgroep van de leraren.
Wist ik veel.

Bovendien werd er altijd heel geheimzinnig gedaan over die klassenraad. Leerlingen werden er 'besproken'. Het wat - hoe en waarom konden we er zelf bij verzinnen.

Ondertussen is er al heel wat meer transparantie gekomen, maar wie hier toch een blik in hoe het (bij ons* toch) er aan toe gaat.

De resultaten (het rapport !)
  1. Liggen de resultaten in de lijn van de verwachtingen ?
    Dat is de eerste vraag die gesteld wordt. Bij verwachtingen wordt bedoeld : de capaciteiten en de voorgeschiedenis van de leerling. (indien nee, ga naar vraag 2, indien ja, ga naar vraag )
  2. Waarom presteert deze leerling niet naar zijn kunnen ?
    Hier wordt een hele analyse gemaakt gaande van studie-methode, onderzoek naar welke de ontbrekende vaardigheden zijn of de gemiste kennis, tot het welbevinden van de leerling in zowel school- als gezinsomgeving.
    Is er sprake van een fundamenteel probleem ?
  3. Wat kunnen we doen om deze leerling vooruit te helpen ?
    Voor alle tekorten is er sowieso een begeleidingsplan met een foutenanalyse en een remediëringsvoorstel. Extra oefeningen, extra uitleg, andere plaats in de klas, afspraken. Wie doet welke opvolging ? 
Houding en gedrag 
  1. Zijn we tevreden over de (studie-)inzet van deze leerling in en buiten de les ? 
    Indien niet, wat is de oorzaak en wat kan er aan gedaan worden. 
  2. Zijn we tevreden over de houding van deze leerling ? 
    Hier gaat het over beleefdheid naar zowel leraren als leerlingen, stiptheid, al dan niet positief of negatief gedrag. 
Het welbevinden (een gelukkig kind presteert beter !)
  1. Hoe ligt dit kind bij de rest van de (klas-)groep ? 
    Wat zijn de observaties tijdens groepswerken, en niet prestatievakken (muziek, LO, godsdienst, sociale activiteiten). 
  2. Hoe functioneert deze leerling buiten de lesuren ?
    Tijdens de middagpauze op de sportpleinen, tijdens de kleine speeltijd, in de refter, op uitstappen ?
    Hoe kunnen we (indien we bezorgd zijn) deze leerling helpen ? 
Contact met de ouders of externe hulp vragen

Sommige besprekingen monden uit in een expliciete vraag naar contact met de ouders. Dit gebeurt trouwens het hele schooljaar door. De stap om ouders te betrekken is snel gezet.
Soms is er ook externe hulp aangewezen. Dit kan natuurlijk enkel als ouders daarmee akkoord zijn. Dit gebeurt voornamelijk als er een vermoeden is van een leerstoornis, of wanneer we héél erg bezorgd zijn om de leerling en menen dat er meer aan de hand dan de grote en kleine problemen die een tiener kan meemaken. 


Dit is dus wat er gebeurt en waar die leraren zich mee bezighouden de dagen dat de leerlingen thuis zijn omdat er 'rapportbespreking 'is. Ik kan u verzekeren dat dit de korte versie is en bij iedere vraag moet je je ook nog eens zo'n 12 tot 15 leraren voorstellen die daar elk hun (eigen) kijk op hebben. 

Wie voltijds werkt en een klein vak heeft, maakt dit proces zo'n 240 keer mee. 240 keren al deze vragen. Begin al maar te rekenen ! Al die informatie moet ook nog eens gedigitaliseerd worden. 

Gelukkig doet de meerderheid van de leerlingen dat goed en kunnen we pluimen uitdelen en gezwierd "proficiat" op het rapport zetten. Maar de klassenraad is er dan ook voornamelijk voor die leerlingen die het ergens moeilijk hebben. Een reikende hand in de hoop dat ze vanaf het volgend trimester weer goed mee zijn op de trein. 




maandag 15 december 2014

De week in beelden

Het werk 



Herkent u nog de doorzichtige plastic-zakjes van tijdens de examens ? Ja, het was weer zo ver. Surveilleren, tegels tellen, schoenen bekijken, het plafond bewonderen, terwijl het arme volkje examens invulde. Sommige hebben zeker hoge ambities, want het boek heeft niets met een vak te maken, maar werd door deze leerling uit pure interesse gelezen 'na het examen'. Ge moet hoog mikken ! 

Het lijf 



Eerst heb ik de regen overwonnen. Regen zal mij niet tegenhouden om te lopen ! Dan kwam de overwinning op de koude (gewoon rapper lopen !), nu nog de donkere nacht in. Bij tijden loop ik al eens in putteke duisternis, maar tegenwoordig ben ik vooral goed verlicht ! Licht in de duisternis ! Hoe toepasselijk ! 

De zee 



"Gij hebt de zee nodig", zegt het lief en misschien heeft hij gelijk, want om de zoveel tijd, als ware het een innerlijke klok, dan moet ik naar de zee. Zijn het mijn westvlaamse genen of is het gewoon omdat ik op tijd en stond alles wil verlaten en weg wil van alles

Het hoofd, de ziel of wat ge wilt


Een museum is altijd een feest voor de ziel.  Ha, dat klinkt nogal  ! MuZee en de tentoonstelling van wijlen Jan Hoet over De Zee bezocht - we blijven in het thema. Veel over te zeggen, en er komt nog een apart blogje. Maar geen foto's van in het museum. Want dat werd ten strengste verboden !  Het zit dus nog allemaal in mijn hoofd ! 



woensdag 10 december 2014

auto als identiteit (nee gij !)

Bron 


Een nieuwe auto dus, tja, we kunnen niet anders (schrijf ik met de nodige frustratie, zie hier). 

Het lief en ik zien een auto puur als een gebruiksvoorwerp. Hij moet betrouwbaar zijn en praktisch, voor de rest hebben wij geen bijzondere eisen. Dat wij met deze instelling door de verkopers (we hebben twee merkgarages bezocht) aanzien werden als pre-historisch en onbekend met wat een auto wel was, merkten we snel. Autoverkopers hebben enkele zeer hardnekkige paradigma's. 

Een diesel is beter dan een benzine-auto
Wij hebben iedere keer expliciet moeten vragen naar een benzinewagen. Toen we dat deden werden we getrakteerd op een verbaasde blik : "waarom zou je een benzinewagen willen ?"  Het 'maar madammeke toch', was er nog net niet bij. Dat wij amper 10 000 km per jaar rijden met een auto, werd met veel sceptisme bekeken. 

Airco, airco, airco !
In de voorstelling van de auto's werd airco voorgesteld als een must. Ik was al blij dat ze niet over de opwarming van de aarde begonnen, want aangezien wij met de auto ten hoogste een paar honderd kilometer richting buurlanden gaan, zien wij het nu van de extra kost van airco niet zitten. Volgens de verkoper zijn wij 's zomers gebraden kippen. 

Geen auto zonder boordcomputer
Ondertussen hebben we al door dat die er sowieso zal inzitten, ondanks de gevoeligheid van zo'n zaken. Er werd geschermd met allerlei gegevens, dat je dan weet wat je gemiddelde snelheid is, je gemiddelde verbruik en dat er overal sensoren zitten. Dat ik als bestuurder niet nog eens zo'n overload aan informatie wil, dat deed mij uitschijnen als iemand die er niets van begreep. Het lag op mijn lippen om te vragen of de auto ook van alle gegevens en mediaan berekende. Ik heb maar gezwegen. 

De overnameprijs (is een farce)
Daar heb ik bewijs van, op papier en al ! Een half jaar geleden overwogen wij immers ook om een nieuwe auto te kopen. Overnameprijs voor mijn huidige auto (compleet onderhouden en niet geaccidenteerd) : 1 450 euro. De auto die wij op het hoog hadden kostte 15 000 euro. 
Overname prijs die ze nu bieden (zelfde auto, half jaar ouder, total loss) : 2000 euro. (Met het zicht op nieuwe auto van 13 000 euro). 

Wie een auto koopt moet tegenwoordig behoorlijk mondig zijn of hij komt thuis met een auto met allerlei toeters en bellen die hij niet heeft. De verkopers zijn gehaaid, hun verkoopspraatje zich psychologisch goed in elkaar. Ze zijn geheel getraind in het Loréal-principe : koop een dure auto, want je bent het waard ! 


zondag 7 december 2014

De week in beelden

De miserie



Pijnlijk, pijnlijk, maar dit is 'm dan. Of wat er van over blijft. Geen schoon zicht is dat, en ooit was hij wél mooi en praktisch ! Nu staat hij te verpieteren bij ander schroot. Gelukkig zat er niemand in. En nee, ik heb het de spookrijder nog niet vergeven !

Het lijf 



Tijdens het zomerverlof heb lette ik goed op wat ik at, eenmaal het werkjaar begonnen was : weg met de goede intenties. Comfortfood, comfortfood ! De laatste weken probeer ik 'fast' + 'comfort' te combineren met 'gezond' en kom aan deze smoothies. Ik gooi er meteen ook altijd een paar lepels havermoutvlokken in, ha, binnen zonder dat ik het weet. En hip hip hoera voor de diepvriesframbozen, -aardbeien enzovoort !

Het werk 


Nu eens geen foto van mijn betaalde werkplek maar van een stukje van mijn bureau - tenslotte gebeurt ongeveer de helft van mijn werk hier achter mijn bureau thuis. Het is een snelle foto van een hoekje van één van mijn werktafels. De bloemen zijn lichtjes, kwestie van het wintergevoel buiten te houden. En ik ben bijziend, vandaar....

De kinders




Sinterklaas blijft hier komen, al zit de jongste hier binnen een dik half jaar ook op kot. Maar ik kan het niet laten passeren, Sinterklaas, de goede man. Stel u voor dat hij volgend jaar helemaal niet meer komt ? Hoera hoera ! Daar komt de Sint !

Voor de rest :  blij dat deze week voorbij is. Ze zijn echt niet allemaal gelijk, die weken !



donderdag 4 december 2014

Time is a monster that cannot be reasoned with



Time is a monster that cannot be reasoned with.It responds like a snail to our impatience, then it races like a gazelle when you can't catch a breath.

Joe Wenteworth in 'Simon Birch', de kerstfilm die de jongste leerlingen hier zagen.

woensdag 3 december 2014

Herinnering aan zalige vakantiedagen


Nu het flink kouder geworden is - 3 laagjes kleren al om te gaan lopen - is het zalig toeven in de herinnering van de 4-daagse van de IJzer. We hebben er nochtans ook regen gehad, maar de sfeer, de ontspanning, dagen na elkaar wandelen. Zalig !

dinsdag 2 december 2014

En toen reed iemand mijn auto in de prak

... en verloor ik toch een beetje mijn geloof in rechtvaardigheid.

Bron : klik hier
Een foto van mijn eigen auto had gekund, maar ik kan het niet aanzien. 


Het moet zowat rond zeven uur geweest zijn : een gigantische knal voor ons huis. Wij wonen in een dorp, op een worp van de kerk, met een verkeersdrempel op de weg omdat 5 huizen verder een lagere school is. Zone 50 dus, en tijdens schooluren zone 30.

Mijn auto - netjes geparkeerd voor ons huis - was 'weg'. Een spookrijder had er  in volle kracht tegenaan geknald en hem in de gevel van onze buren geslingerd. Zelf was hij in de tuin van onze overburen terechtgekomen.

Frontaal aangereden en achteraan op de gevel van onze buren. Als een accordeon. Overal stukken.
Ik wist niet eens dat ik er zo aan gehecht was tot ik zag dat hij helemaal om zeep was.

Politie gebeld, de man moest een verklaring afleggen. Manlief zette de straat af om nog meer ongelukken te voorkomen. Verzekering gebeld, ze zouden een takelwagen sturen.

En hoe gaat dat nu verder ? vroeg ik.

"Normaal gezien krijg je de waarde van je auto", zei de politie-agent. Ik keek nog eens. Bouwjaar 2007 en nog geen 100 000 km. Nog nooit  grote kosten aan geweest. Als ik een dikke 2000 euro krijg mag ik tevreden zijn.

En hier begon mijn gevoel van machteloosheid behoorlijk te groeien.


  1. Voor die som heb ik mijn auto niet terug, ook geen gelijkwaardige. 
  2. Ik kreeg meteen ook een hele lijst af te vinken taken : papieren naar hier brengen, dit en dat verwittigen ... 
  3. Maar ook : ik zit zonder auto. Maximaal 6 dagen een vervangwagen. In 6 dagen heb ik geen andere wagen, zelfs niet met een pak geld in de hand.
En al de rest ? Hoe raak ik op mijn werk ? Hoe zit het met de geplande uitstappen ? De kerstvakantie ? Het geregel met de kinderen ? Niemand die daar een antwoord op geeft. 

Balen is het. 


Dus kijk, dàt vind ik niet rechtvaardig. Rechtvaardig betekent volgens mij dat je de schade die je iemand toebrengt goed maakt. Dat is volgens mij minimaal. Maar nee hoor, niemand die daar oren naar heeft : het is gewoon dikke pech. 

Ik ben dus maar meteen gaan uitkijken naar een nieuwe auto. Die meer kost, natuurlijk. Onvoorzien en totaal onnodig. Ik zal geld terug krijgen van de verzekering, ja, maar wanneer ? Zo lang kan ik niet zonder auto. Hoeveel ? Ik hoop dat ze tenminste hierin snel duidelijkheid brengen. 

"Ben je verzekerd voor rechtsbijstand ?" vroeg de agent nog. "Moest er discussie zijn ?"... Discussie ? Ik wist niet wat ik hoorde. De politie zei zelf dat de auto daar helemaal correct geparkeerd stond, de man reed op het verkeerde rijvak tegen een overdreven snelheid. What's to discuss ? 

Stel u voor. Dat ze het ook nog eens in proces gaan trekken. Kunnen ze weer tijden lang bezig blijven. En kan ik netjes wachten. 

Not fair. 

zondag 30 november 2014

De week in beelden

Slapeloze nachten



Het is iets wat komt en gaat maar meestal veel te lang duurt : de periode van slapeloze nachten. Ik geef toe dat het meestal komt omdat ik werkgerelateerde stress niet kan loslaten en maar blijf zoeken naar antwoorden op hoe - wat - waarom enzovoort.
Gelukkig is er de e-reader, ik kan gewoon blijven liggen en stoor het lief niet, al durf ik wel eens een extra handdoek over mijn hoofd leggen omdat hij ook zo'n slechte slaper is.
(Misschien wordt het boek herkend : Haruki Murakami, 1Q84)

Het hoofd



Het moet niet altijd met het werk zijn dat het hoofd vol zit, vrijdag ging ik naar een tentoonstelling hedendaagse kunst in de citadel in Diest. Het is een heel - deels openlucht - traject, dus ik zal het in stukken moeten doen, of ik pik ook nog eens een nocture mee. Altijd goed ! De locatie alleen al is een bezoek waard ! (Citadel'Arte)

Het lijf 




Geen betere ontspanning (en ontsnapping van stress) dan bewegen ! Er wordt nog altijd gelopen, dezelfde verlichte weg, dus daar valt niet veel over te vertellen. Maar zo'n Aktivia-wandeling kan gigantisch veel deugd doen. Het was een dag vol licht - ik waande mij bijna in de zomer ! - zij het dat de warme kleding wel dienst bewees. Zalig, zalig, zalig !

Het huis



Ondanks het feit dat ik steeds meer pro digitale boeken word, blijven hier veel papieren boeken 'binnenkomen'. Wij hebben een bibliotheekje, met heus SISO-systeem, maar deze boeken - de oogst van de voorbije 3 maand - hebben nog geen plaatsje gevonden. Ze moeten eerst nog worden ingevoerd (LibraryThing) en natuurlijk ook gelezen. Sommige mensen zouden zuchten, ik kan alleen maar denken 'Yes!'  


dinsdag 25 november 2014

Gelezen : Prioriteiten van Stephen Covey



Dit boek heeft een behoorlijke invloed op mijn leven en hieronder schrijf ik mijn indrukken. Een goede samenvatting vind je alvast hier

Bewandel de weg die naar je doel leidt
Uitgangspunt is dat het niet uitmaakt hoe efficiënt je bent, maar wel of je met wat je in je leven (ruimer dan werk) doet, de koers bewandelt die je in je leven wil bewandelen. Hij legt dan ook steevast de nadruk om je tijd te besteden aan wat belangrijk is en niet aan wat urgent (on-)belangrijk is. Veel mensen zijn verslaafd aan urgentie of zien hun job als een geheel van 'brandjes blussen' (urgentie) maar belangrijker is natuurlijk zo te werken/leven dat die brandjes worden vermeden. Dat doe je o.a. door pro-actief aan belangrijke dingen te werken. (= belangrijk / niet-dringend )

Veel mensen zijn wellicht vertrouwd met zijn matrix : 





Je bent één, niet moeder, collega, zus, ...
Wat ik zelf knap vind in het boek is dat Covey geen onderscheid maakt tussen privé en werk. Wij zijn één en hebben één leven. Hij stelt het heel scherp dat wat je ook realiseert dit niets voorstelt als je je gezin (of in ruimere zin je geliefden) daarvoor in de steek laat. Daartoe is hij een pleitbezorger van 'stilstaan' en, hij formuleert het misschien met ouderwetse woorden, 'naar je geweten te luisteren'. 

Je bent nooit alleen - het is dus een illusie dat je het alleen kunt
Wat ik ook sterk onthouden heb uit zijn boek is de relatie van wederzijdse afhankelijkheid. In alles zijn wij afhankelijk van anderen, wie handelt en daarbij aan die anderen voorbij gaat, verliest. Deze wederzijdse afhankelijkheid is geen kwestie van transactie (ik geef, jij geeft) maar van synergie. Wij zoeken naar iets wat ons samen een hoger en meer bevredigend resultaat geeft. Mijn ervaring is dat dit op lange termijn ook het meest duurzame is. Luister naar je collega, partner, en zoek de win-win situatie (die niet gelijk is aan het compromis, het overstijgt dit juist !).
In dit denken gaat het dus nooit over winnaar - verliezer. (Want zelfs al ben jij de winnaar, uiteindelijk verlies je toch). 


Verlaat de schaarstementaliteit (ik kan alleen winnen als de andere verliest)
Covey pleit ook sterk voor een handelen vanuit overvloed versus handelen uit schaarstedenken. Dit laatste is competitief. Handelen vanuit overvloed is de andere alles gunnen. Trots (of zoals wij zouden zeggen pretentie) is de essentie van de schaarstementaliteit, de gedachte dat je bij wijze van spreken groter, sterker, .... wordt als de andere kleiner wordt, zwakker, etc. wordt. Het schaarstedenken is het denken in winnen - verliezen. 

Werk aan een betere leefwereld, voor iedereen
Je zou het van een boek dat ergens in de rekken van management en productiviteit staat niet denken, maar dit boek is een diep ethisch boek. Het gaat over trouw zijn aan je principes en de andere niet in de weg staan maar in tegendeel werken aan zijn empowerment. Het gaat over het werken voor 'de goede zaak' en dat is zowel je werk als je gezin, als je club, vrienden en waar je ook leeft. Dit zijn geen tegenstellingen en het ene mag niet ten koste gaan van het andere. Wie je bent, ben je overal. Het gaat niet op om andere ethische normen te hebben op het werk dan wel thuis. 

Het boek geeft dus te denken, zeer zeker. Het zou alvast voor iedereen die leiding geeft (groot of klein) verplichte lectuur moeten zijn ! Het is te koop via Bol, waar nog reviews te lezen zijn. 

zondag 23 november 2014

De week in 4 beelden

Dorpstradities




Ze, de dochter dus, had ons al maanden op voorhand verwittigd : op Christus Koning zou ze haar 'koord' krijgen, wat zoveel betekent als in de kerk als nieuwe leidster van de Chiro worden ingehuldigd. Ik stond te kijken van zoveel traditie : de kerk vol, een plechtige eed aan de waarden van de Chiro en nadien een stoet door het dorp.

Het lijf 


Omwille van de winter en de korte dagen loop ik meestal hetzelfde toertje. Maar in het weekend mogen daar al eens wat MTB-kilometers bij. Geen idee hoeveel MTB-routes door mijn dorp lopen, maar het zijn er veel. Dik geamuseerd ! 

Winter



Echt veel voelen van de (komende) winter doe ik niet, maar deze week stond ik voor het eerst op en zag hoe alles onder een laagje rijm lag, inclusief de vooruit van de auto. Ik zou het hoofdstuk winter, en vooral dan de korte dagen, zo willen overslaan. Of overwinteren in het zuiden bijvoorbeeld. 

Het werk 




Het begeleiden van stagiares staat deze weken op mijn werkschema. Chapeau af voor wie nog in het onderwijs wil gaan. Het vraagt moed ! Alvast een applausje voor deze stagiaire : met volle goesting en overtuiging ging dat. Toch kijk ik naar haar met een bezorgd hart. Zoveel uitstroom bij beginnende leraren. Zal ze het volhouden ? Ik wens ze alvast alle succes ! 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...